nobon

AlakalıFilmler

2012-02-08T13:41:00.001+02:00

indigoLounge'da düzenlediğimiz etkinlikler sürüyor.
NOBON sunar : 09.02 Perşembe 20:00 Alakalı Filmler @ IndigoLounge > aylık tema: sibernetik canlılar ve robotlar > Batteries not Included. // Kentsel dönüşüm ve uzaylılar!

Bu filmi daha önce Saitali Köknar ile Açık Radyo'daki Açık Mimarlık programında konuşmuştuk. Filme gelmeden önce dinlemek isteyenler, buyurun:

'karanlıktaraf' - Artı(k) Değer ve Toplayıcıları

2012-02-04T17:43:00.000+02:00

Bu Hafta: Işık Gülkaynak ve Erdem Üngür

Artı(k) Değer ve Toplayıcıları: İstanbul'da Çöpün Sosyo-Ekonomisi Üzerine Bir Deneme
Geridönüşüm sektörünün hızla geliştiği günümüzde çöpün de bir değeri olduğu artık herkes tarafından bilinen bir gerçek.
Peki tüketim sonunda ortaya çıkan atık, geri dönüştürülerek hammadde olarak tekrar üretim sürecine girene kadar hangi aşamalardan geçmekte?
Çöp kutusundaki artı(k) değer için savaşan aktörler kimler? Bu sunumda çöpün pek fazla görünmeyen ‘kirli’ yüzüne odaklanmaya çalışacağız.

'karanlıktaraf' nedir?:
Işık altında olan, görünüp duran ya da görünmesi için aydınlatılan şeyler hep gerçekler değildir. Diğer gerçeklikleri keşfetmek için göz kamaştıran ışık kaynaklarına doğru kör gözlerle yürümek, ya da aydınlığın dışındaki gölgelere girmek gerek. :
Konuklar 'karanlıktaraf' tan hikayeler anlatıyor.

facebook

www.nobon.net
www.nobonlounge.com

İzmir'ce

2012-02-04T15:34:00.002+02:00

Boğaçhan Dündaralp Açık Mimarlık'ta

2012-02-02T13:16:00.001+02:00

02 Şubat'ta, 11:30'da 94.9 Açık Radyo'da Boğaçhan Dündaralp Açık Mimarlık'ta konuğumuz oldu. Kişinin kendine tariflediği konum ve mesafeler ile ne kadar çok şeye aynı anda yakın olabileceğini kendi üretimi üzerinden anlattı.

www.ddrlp.com

http://bogachandundaralp.wordpress.com/

Ham!Yap - Fallı Kurabiyeler

2012-01-30T02:53:00.002+02:00

NOBON ilk yemek atölyesini Doğacan Onaran ile 29 Ocak Pazar günü IndigoLounge'da gerçekleştirdi. Bu etkinlik, yirmi Ocak tarihi ile NOBON'un etkinlik koordinasyonunda ve Murat Uncuoğlu'nun müzik yönetiminde yeniden açılan IndigoLounge için tasarladığımız etkinlikler dizisinin bir parçası.

Mimarlık, tasarım, grafik ve yaratıcı fikir ile ilgilenen bir markanın etkinliklere olan düşkünlüğü neden diye soran olursa, sanırım nobonlounge.com adresindeki şu açıklama yeterli olacaktır:

Sadece tasarlamanın yetmediğini, tasarımı körükleyecek ortamın yaratılmasının da gerekliliğini savunan NOBON, kendisi için aradığı bu ortamı bulamayınca, onu yaratmayı denemeye karar verdi.

İnsanları buluşturmak, kişiler arasında bağlantılar kurmak ve tesadüfleri arttırarak yaratıcı karakterdeki kişilere bir buluşma ve paylaşma ortamı sağlamak amacıyla, nobonLounge adıyla konsept etkinlikler düzenlemeye başladı. NOBONik düşüncenin etkinliklere dönüşmüş halinin adı:

nobonLounge.

"karanlıktaraf", "olmayanşeyler", "mavi_ekran", "AlakalıFilmler", "HafifParti", "Ham!Yap"...

Hepsi bu tarifin bağlamında kurgulanmış etkinlikler; zihni esir alan, başka şeyleri düşünmeyi unutturan tekrarlı hipnotik güncel konular dışında, geçmişe, bu ana ve geleceğe bulaşan, hayal kurmayı, fikir üretmeyi, bunları çeşitli şekillerde temsil etmeyi, hatalar ve arızaların sonuca götüren doğal ve gerekli kavramlar olduğunu bilerek onları özgürce dile getirmeyi, kişilerin daha önce hiç bulaşmadığı konulara korksalar da cesaretle değdikleri, farklı disiplinden farklı ilgi alanlarına sahip olan insanların bencillikten uzak ve sınırsızca beraber ürettiği ve paylaştığı bir ortamı yaratmayı amaçlar.

NOBON, olanaksızlıkların önce akılda kurulduğuna ve akılların onları gerçek yaptığına inanır. O zaman bunun tam tersi de mümkündür. Terste Noku!

"Şeyler ancak öyle olduğuna inandığında imkansızdır."

Ham!Yap da bu amaçla hayal edilmiş bir yemek atölyesi. Daha önce hiç yemeğe bulaşmamış olanları ya da bulaşıp başka insanlarla beraber birşeyler yapmamış olanları bir araya toplayan, farklı hazırlama pişirme ve sunuş yöntemlerini katılımcılar ile çeşitlendiren bir etkinlik.

On beş günde bir Pazar günleri 17:00'de IndigoLounge'da tekrarlanacak ve farklı yenecek şeylerin hazırlanacağı etkinliğin ilkinde Fallı Kurabiyeler yapıldı. Büyük bir masanın başında Doğacan Onaran kurabiye harcının nasıl hazırlandığını göstererek anlattı. Hazırlanan harç katılımcılar arasında pay edildi ve katılanlar masanın ortasında bulunan ve kurabiyeye farklı tadı verecek, portakal rendesi, tarçın, zencefil, çeşitli likörler, kuru üzüm, elma vb gibi malzemeleri diledikleri şekilde karıştırarak kendi kurabiyelerine tad ve şekil verdiler...

Doğacan'ın elinden etkinliğin özeti şöyle:

ham!yap günü:

İki hafta önce (NOBON) Cenk, Tomtom Sokak'ta yemek atölyeleri yapma fikri ve teklifi ile bana gelmiş, haliyle beni çok mutlu etmişti.
Çünkü dergi+blogda sürdürdüğüm yemek yazarlığı+fotoğrafçılığı ve iPad için hazırlamakta olduğum yemek tarifi aplikasyonlarının yanı sıra mutfakta olmayı, ekipçe üretmeyi özlemiştim.
Culinary günlerimi bu aralar çokça özleyip dogacanmutfakta.tumblr.com arşivime çaktırmadan baktığım doğru.
(Profesyonel mutfak eğitimim ve oradaki her günümü yazdığım blogum bittikten sonra yiyelimguzelleselim.tumblr.com'da yemek önerilerime devam ediyorum.)
Neyse biz de Cenk'le düşünüp taşınıp hep birlikte kurabiye yapmaya karar verdik.
Bu hafta içinde fırın+tarif+malzeme denememizi yaptık ve önce sade bir harç hazırlayıp sonra katılanlarla birlikte farklı malzemelerle kurabiyeleri çeşitlendirelim dedik.
Bugün de ben hem anlatarak hem göstererek önden sade harcı hazırladım, sonra onu tabaklara bölüştürerek kurabiye çeşitliliğini herkesin yaratıcılığına bıraktık.
Ama hayır, Cenk'in iyi fakat estetik olmayan niyetiyle 'çöp torbasından mutfak önlüğü yapma'sına kesinlikle karşı çıktık ve böylece bir tatsızlık yaşanmadı :)
Herkes merak ve neşeyle hamurları lezzetlendirir ve ham!yap'maya hazırlanırken diğer yandan, şakacıktan fallar, bilmeceler yazıp kesekağıtlarına koyduk ve rastgele dağıttık.
Etrafta ne kadar da çok kurabiye insanı varmış, bugün anladım.
Pişirmek üzere karşı binadaki fırına gidip geliyor ve 12 dakikada piştikleri için her kapıdan girişimde mutlu yüzlerle karşılanıyordum.
Kurabiyeleri yerken yanında güzel müzikler dinledik ve bir şeyler içtik.
Nihayetinde afiyetli ve keyifli bir pazar etkinliği olmuş oldu, ilk atölyemizden alnımızın akı, elimizin hamuruyla çıktık.
Annelerimizin, anneannelerimizin kurabiyelerini film şeridi gibi gözlerimizin önünden geçirdik.
Ve ikinci atölyede ne yapsak acaba diye düşünmeye başladık bile!
Bakalım bakalım neler olacak...
Bir kurabiye alayım da falımıza bakayım ben.
Hadi afiyetle!

Doğacan Onaran
dogacanonaran.com

Etkinliğe dair daha çok fotoğraf BURADA

karanlıktaraf ve Ham!Yap

2012-01-28T19:37:00.000+02:00

"karanlıktaraf" söyleşileri, her pazartesi saat 20:00'de,
"Ham!Yap" yemek atölyeleri 29 Ocak Pazar saat 17:00'den itibaren on beş günde bir IndigoLounge'da.
ilk yemek atölyesinde fallı kurabiyeler yapıyoruz. herkese açık etkinlik.

kabak

2012-01-27T15:25:00.004+02:00

Odun fırınında sade dilim.

tophane duvarları

2012-01-27T15:21:00.000+02:00

Hook: And now, Peter Pan, you shall die.

Peter: To die would be an awfully big adventure.

AlakalıFilmler - ROBOCOP

2012-01-27T14:57:00.004+02:00

AlakalıFilmler kuşağı, hey ay belli bir temada benzeşen filmleri izlediğimiz aralarındaki ilişkileri ve prodüksiyon tasarımlarını konuştuğumuz bir etkinlik.
İlki dün ROBOCOP ile IndigoLounge'da gerçekleşti. ilk tema sibernetik organizmalar ve robotlar. Şubat ortasına kadar böyle devam ediyoruz. Haftaya Terminatör2 izlenecek.
AlakalıFilmler ve NOBON'un nobonLounge adıyla gerçekleştirdiği diğer etkinlikler hakkında bilgiye ve takvime nobonlounge.com adresinden ulaşılabilir.

Açık Mimarlık - Arzu Erdem

2012-01-26T12:00:00.005+02:00

Arzu Erdem Açık Mimarlığa konuktu. Onunla kitaplar ve mimarlık hakkında konuştuk. Program ile ilgili daha ayrıntılı bilgi Açık Mimarlık BLOG'unda. Açık Mimarlık Perşembe günleri 11:30'da 94.9 Açık Radyo'da.

Arzu Erdem

monsieur De'Bens

2012-01-26T11:19:00.002+02:00

Berke askerden döndü. Herkese hoşgeldim hediyesi niteliğindeki yeni mikslerindenbirini paylaştı.
Spread Life 1----- deep and soulful house by monsieur De'Bens

bilindiği üzere NOBON:

HamYap! Deneme

2012-01-26T00:55:00.001+02:00

Pazar günü HamYap! yemek atölyesi için, Doğacan Onaran ile mutfağa girip denemeler yaptık. Fal kurabiyesi yapacağız. Ama sonra düşündük neden farklı içerikli kurabiyeler de yapmayalım. Bunda biraz fal kurabiyelerini becerememiş olmamızın da etkisi olabilir tabi ki.

Pazar günü, IndigoLounge'da saat 17:00'de buluşuyoruz. Doğacan kurabiye hamurunu anlatarak hazırlayacak, kocaman masanın çevresinde katılımcılar, masa üstündeki farklı malzemeleri hamura katarak kendi kurabiyesini hazırlayacak. Becerirsek fal kurabiyelerini de yapacağız. Olmazsa fallı kurabiyelere çark edeceğiz.
Haber ola. İlginç sütlü içeceklerden tadanlar herhangi bir ücret ödemiyor.
Niyet Pazar günü toplanıp beraber birşeyler yapıp sonra onları HamYap!mak...

Uğur Tanyeli/Rüya, İnşa, İtiraz

2012-01-26T00:12:00.000+02:00

Uğur Tanyeli ile son kitabı Rüya, İnşa, İtiraz: Mimari Eleştiri Metinleri üzerine konuştuğumuz, Açık Radyo'da Perşembe günleri 11:30'da yayımlanan, İpek Akpınar ve Hüseyin Kahvecioğlu ile hazırlayıp sunduğumuz Açık Mimarlık Programının kaydını dinleyin.

ve sürüm 2.0 başlar:

2012-01-22T16:28:00.002+02:00

daha fazla fotoğraf burada

Mi - MA - rrRR

2012-01-19T21:29:00.001+02:00

Mimar Oluyorum*

Lise öğrencileri üniiversite sınavı öncesinde mimarlıkla tanışıyor.

21 Ocak 2012 Cmst, Taşkışla, İTÜ Mimarlık Fakültesi.

Grup yürütücüleri arasında NOBON da var.

Katılımcılardan, Hayali Yerler Sözlüğü'ndeki bir ortam için sığınılacak bir yeri, önce içinin ve dışının dokusunu, kokusunu rengini, sesini, tadını yazarak anlatmaları sonra onun küçük maketlerini yapmaları istenecek. Sonunda da eğlenceli bir sürpriz var!

Mimar Oluyorum* facebook sayfası.

nobonLounge - sürüm 2.0

2012-01-17T03:02:00.005+02:00

NOBON - Murat Uncuoğlu - IndigoLounge

sürüm 2.0

IndigoLounge, yaratıcı etkinliklere kapılarını açıyor.
Bunu bir HafifParti! ile kutluyoruz!
Yine nobonLounge tadında konsept eğlencelik!

20:30 / 21:00 gibi toplanıyoruz, Murat Uncuoğlu ile Lounge'dan DeepHouse'a coşuyoruz!
Kanlı Canlı Sürprizler!!! olabilir. Beklemede olun!

NOBON'a özel kokteyller indigoLounge'un yeni uygun fiyatları ile! Söz aldık.
Fıçı bira 6 tl. Söz aldık!

IndigoLounge, (eski nobonLounge) NOBON'un yönetiminde, Murat Uncuoğlu ve ekibinin müzik koordinatörlüğünde yeniden açılıyor.

"karanlıktaraf", "olmayanşeyler", "mavi_ekran"...

Söyleşiler, tasarım ve yemek atölyeleri, film gösterimleri, Çarşamba iş çıkışı partileri, Cuma ve Cumartesi eğlenceleri!
Daha fazlası ve program, Cuma günü PARTİde!!!

www.nobon.net

FACEBOOK

Açık Mimarlık / Ceyl'an Ertem

2012-01-16T04:24:00.000+02:00

12 Ocak'ta Ceyl'an Ertem Açık Mimarlık'ta konuğumuzdu.
Programda bahsi geçen Hollanda yolculuğu burada.

eksik kalan sözler

2012-01-11T21:53:00.001+02:00

Ceyl'an Ertem'in konuk olduğu bugünkü radyo kaydının açılışı için bir paragraf yazmıştım. bir hava oluştu yayına dair konuşurken, okumaktan vazgeçtim. buraya yazıyorum:

"Orhan Veli gözleri kapalı İstanbul’u dinlediğindeduyduklarını romantik bir dille kağıda geçiyordu. Sanırım şehir o gün de en azbugün ki kadar kaynıyordu. Belki daha az deliydi. Olumsuz anlamda kullandığımbu delilik şimdi sanki durmadan artıyor. Kentin eline ait bir kazma, hemen hergün yeni bir semte, o semtin insanlarına, anılarına, seslerine, kokularınavuruyor, Ankara’da Orhan Veli’yi ölüme götüren çukur kazası hemen her gün yenibir semtin başına geliyor. Her yer komada. Diğer yanda dıppa dıppa ritmler,şantiye sesleri, çığlıklar, sessiz korku inlemeleri; ve giderek herkesten kopupkendine kapanan diğer herşeye seslere, görüntülere, hislere ve hatta kendinebile yabancı insanlar...

Bunun yanında tabi ki umut yine her yerde! Hayallerdedoğuyor, kulaktan kulağa, gözden kalbe, kalpten ele, elden başka bir bedenebulaşıyor. Bugün umut dolu hayaller ve onları gerçekleştirmek için gerekliyüksek bir enerji ile bir garip-yabancıkenti konuşacağız. Xenopolis."

22.kat

2012-01-11T03:48:00.000+02:00

Kanyon-22.kat

Utopya2052: Tasarım Maratonu - TaM; jüri değerlendirmesi sırasında.

balıkçı ile ruhu vs. peter pan

2012-01-11T02:53:00.000+02:00

[Önünde ruhunun gövdesi olan gölgesi duruyor, arkasında da bal rengi havadan ay sarkıyordu.

Ruhu ona, "Beni gerçekten atacaksan, yüreğini vermeden atma; dünya acımasızdır; yüreğini bana ver de yanımda götüreyim," dedi.

Balıkçı başını kaldırıp gülümsedi, "Yüreğimi verirsem sevgilimi neyle seveyim?" diye haykırdı.

Ruh, "Ama, acı bana! Yüreğini bana ver, çünkü dünya pek acımasız, korkuyorum," dedi.

Balıkçı, "Yüreğim sevgilimindir; bunun için artık durma, çek arabanı," yanıtını verdi.

Ruh, "Ben şimdi sevemeyecek miyim?" diye sordu.

Genç Balıkçı, "Defol karşımdan, artık sen bana gerekli değilsin!" diye haykırıp yeşil engerek saplı bıçağını aldı, ayağının çevresinden gölgesini kesip attı; Ruh da ayağa kalkıp önünde durdu. Balıkçı ona baktı; tıpkı kendisine benziyordu.

Geri çekilip bıçağını kemerine soktu ve üzerine bir korku çöktü, "Defol!" diye mırıldandı. "Bir daha yüzünü görmeyeyim."]

tomtom sokakta Ceyl'an Ertem konserindeydim. tesadüfen gördüm, zaten sokağa gidecektim. yeni bir NOBON etkinlikleri dönemi başlıyor, onlara dair konuşmak için.

'karanlıktaraf': ışık altında olan, görünüp duran ya da görünmesi için aydınlatılan şeyler hep gerçekler değildir. diğer gerçeklikleri keşfetmek için göz kamaştıran ışık kaynaklarına doğru kör gözlerle yürümek, ya da aydınlığın dışındaki gölgelere girmek gerek.

bir konuk gelip 'karanlıktaraf' tan hikayeler anlatıyor; dinliyor ve konuşuyoruz.(sohbet)

'olmayanşeyler': onları görmek isterdik, görüp bilmek. ama artık yoklar ya da zaten asla var olmadılar. 'olmayanşeyler'e dair kısa sunuşlardan sonra, bir masa başında önümüzde büyük bir kağıtta onları düşlüyor, çiziyor, haklarında notlar alıp, konuşarak karalıyoruz. iki saatte onlara dair hayaller kurup var ediyoruz.(hızlı atölye)

yine tematik film gösterimleri başlıyor.

ve ayrıca pazar günü akşamüzeri yemek atölyeleri düzenliyoruz.

[Aslında Peter Pan çocukları sık sık ziyaret eder. Bir gün Bayan Darling onu görür. Pencereden kaçarken Nana Peter’ın gölgesini yakalamıştır. Bayan Darling, Peter Pan’in gölgesini almaya geleceğini düşünerek gölgeyi rulo yapar ve çekmecelerden birine yerleştirir. Peter gölgesini almaya gelir. Peter Pan etrafına ışık saçan Tinker Bell adında küçük bir periyle gezer. Odaları dolaşırlar ve gölgeyi bulurlar. Gölgenin kendiyle birleşeceğini düşünemeyen Peter Pan, gölgeyi sabunla bedenine yapıştırmaya çalışır; ama gölge yapışmaz. Ağlamaya başlar. Hıçkırıkları Wendy’yi uyandırır. Wendy gölgeyi Peter’in ayaklarına diker. Aralarında güzel bir arkadaşlık başlar. Aslında Peter, Bayan Darling’in çocuklarına anlattığı öyküleri dinlemek için gelmiştir. Peter; Wendy, John ve Michael’e uçmayı öğretir. Üzerlerine peri tozu serper ve çocuklar uçmaya başlar. Peter Pan’in peşine takılıp Düşler Ülkesi’ne doğru yol alırlar. Aylar sonra Düşler Ülkesi’ne varırlar. ]

TaM24sa / Vitra Çağdaş Mimarlık Dizisi

2012-01-08T13:14:00.001+02:00

Tasarım Maratonu:

TaM ilk kez,akademik eğitim pratiklerinin yanında farklı bir tasarım ortamı deneyimiyaratmak amacıyla Funda Uz Sönmez, Şebnem Şoher ve H. Cenk Dereli ( NOBON ) tarafından2010 yılı Mayıs ayında Taşkışla:Ütopya teması ile gerçekleştirildi.

Hayal Gücü İktidarda!! :

Sitüastyonistlerin 1968 Paris sokakolaylarında sloganlaşan “Hayal gücü iktidara!” söylemi, arzuların hüküm sürdüğüözgür bir dünya isteğini, bireylerin etkin katılımının değiştireceği geleceğedair umudu haykırıyordu.

’68barikatlarından kırk yıl sonra bugün, “tarihin sona erdiği”, geleceğin değil,sonsuz bir şimdinin yavan “günü yaşa” sloganları üstüne kurulan, tüketimçevresinde örgütlenen, “herşeyin mümkün olduğu!” bir pseudo-arzu ve özgürlükdünyasında, değişime dair umut ancak hayal gücünün iktidarının şüpheye yerbırakmayacak şekilde benimsenip inadına gelecek düşleri kurmak ile mümkünolabilir.

Yöntem:

Teması öncedenduyurulan ve bu andan itibaren etkinlik gününe kadar blog ( tam24sa.tumblr.com)üzerinden temaya dair zihin açıcı işitsel görsel malzemenin paylaşıldığı birsüreç sonrasında, etkinliğe başvuran gruplar 24 saat sürecek bir kollektifüretim ortamında, kendi üretimlerini diğer gruplardan gizlemeden, açık birpaylaşım ortamının üretken enerjisinden beslenerek, fikirlerini diledikleritasarım araçları ile geliştirerek, tariflenen teslim formatında ortaya koyarlar.

Amaç yarışmakdeğil, kollektif üretim ortamının enerjisi içerisinden, katılımcılarınbirikimleri ve paylaşımları ile zenginleşen bir düşünme, üretim ve tartışmaortamı yaratmaktır. Tartışmalar, ürünlerin teslimi sonrasında, bir jüri!tarafından değerlendirilir, tartışma eksenleri ve ürünler içinde öne çıkarılmasıgereken temalar belirlenir ve bunlar panel, yayın vb. gibi ortamlardakitlelerle paylaşılır, tartışmaya açılır.

Alışveriş/Ofis Nereye?- Ütopya2052

Ticari yapılaraodaklanan, Vitra Çağdaş Mimarlık Dizisi:Mutluluk Fabrikaları sergisinin genişçerçevesi kapsamında gerçekleştirilen Ütopya2052, alışveriş merkezlerinin veofis binalarının kırk yıl sonraki potansiyel geleceklerini hayal etmeyi amaçlar.Bu hayallerin daha kışkırtıcı olması için de Kanyon Alışveriş Merkezi’ni odakalır.

Kırk yıllık süreserginin küratoryal ekibi tarafından geleceğin gerçeği iddasındaki politik veekonomik projeksiyonların en kısa vadelisi olarak tanımlanmaktadır. Kırk yıllıksüre sosyo ekonomik açıdan bugünün kültürü, teknolojisi, araçları vb. iledoğrudan bağlantısı ile zor bir gelecek projeksiyonu periyodu tanımlar. Son yüzyıla bakıldığında, değişimin birim zamanda artarak hızlanan ivmesi bu süreüstüne düşünmeyi daha da ilginç kılar.

Duyurudaetkinliğin çerçevesi şöyle ilan edildi:

Alışveriş - Ofis Nereye Doğru?

Hayatımıza son on yılda giren sosyal medya,sanal alışveriş ve mobil-ofis kavramlarının ışığında acaba 40 yıl sonra AVM veOfis yapıları nasıl kullanılacak, nasıl şekillenecekler?Türkiye mimarlık öğrencilerini tam 24 saat sürecek bir tasarım maratonuya yakıngelecek için fikir üretmeye davet ediyoruz.

Çalışma Alanı:
İstanbul’un Zincirlikuyu-Maslak bölgesi “iş veyaşam kuleleri” referans alınarak:
Mevcut yapı stoğu değiştirilmeden, 2052’ye dairyaşamsal, görsel, yapısal öngörü ve beklentiler doğrultusunda projelertasarlanacak.
Tasarım sürecinde, gelecek için öngörülen yaşambiçimleri ve değişimler göz önünde bulundurulacak.
Çalışmada Kanyon AVM üzerine odaklanarak önerilergeliştirilecek.

Etkinliğinilanından sonra çalışmaya sekiz üniversiteden (YTÜ,Beykent, Bahçeşehir, ITÜ, Anadolu Üni., Kocaeli Üni., Maltepe Üni., MSGF) 56grup; yüz yirmi üç öğrenci başvurdu. Anlatım tekniklerine dair yetkinliklerinigösteren maksimum 800x600 pixel/inch çözünürlükteki üç adet imaj üzerinden ,Funda Uz Sönmez ve H. Cenk Dereli tarafından yapılan değerlendirme sonucunda,28 grup-68 öğrenci etkinliğe katılmak üzere davet edildi. Tasarım fikirlerine dairkarşılaşma yoğunluğunun artırılması için üniversitelerin en az bir grupile etkinlikte temsil edilmelerinedikkat edildi.

Eczacıbaşı’nınGültepe’deki binasının, çalışma alanına dönüştürülmüş yemekhanesinde gerçekleştirilenetkinlik, 24 Aralık Cumartesi günü saat 12.00’de karşılama ve ön bilgilendirmesunuşu ile başladı.

Açışkonuşmasında neden alışveriş ve ofis binaları, neden kırk yıl, neden ütopyagibi ana başlıklara değinildi ve hayalgücünün iktidarda olduğu bir tasarımsürecinin beklendiği, o nedenle bugünün konusu olan AVM, ofis binası gibi kavramlarıngerekirse parçalanabileceği ve yok edilebileceği ya da geliştirilerekfarklılaştırılabileceği özellikle vurgulandı.

Dahasonra ekipler, maket malzemesi, eskiz kağıdı, Kanyon’a ait plan ve kesitleriiçeren çizimlerin çıktıları ve fotoğraf, çizim ve analizleri içeren dijitaldosyaları alıp, kendileri için ayrılmış masalarına yerleşip çalışmaya başladı.

Cumartesiakşam üzeri, öğrenciler Cafer Bozkurt, Kurtul Erkmen ve Ahmet Tercan ile anaçerçeve ve kendi fikirlerine dair bir sohbet gerçekleştirdi.

Süreçboyu Funda Uz Sönmez ve H. Cenk Dereli bir stüdyo yürütücüsü görevinden çok,çeşitli düşünsel ve teknik tıkanıklıkları aşmaya yardımcı ve sürecindevamlılığını sağlayan koordinatörler gibi üretime katıldılar.

Üretimsürecinin kesintisiz olarak maksimum konforda sürmesi için24 saat boyuncayiyecek ve içecek sağlanan etkinlikte, ihtiyaç duyanlar minderlerde dilenmefırsatı buldu.

Katılımcılardan2052’ye dair düşüncelerini bir A1 paftada toparlamaları ve kendilerine verilenKanyon AVM’ye ait on altı fotoğraftan üç tanesini seçip, kurguladıkları 2052’deKanyon AVM’nin o koşullarda nasıl bir hale geleceğini göstermeleri istendi.

25Aralık Pazar günü; tam 24 saat sonra, (devam etmemeyi tercih eden ve geceetkinliği terk eden iki grup dışında) katılımcı 24 grubun tamamı saat 12.00’deistenilenleri dijital ortamda teslim ederek süreci tamamlamış oldular.

Süreçsonunda elde edilen çalışmalar 6 Şubat 2011 tarihinde Galeri Işık Teşvikiye’deaçılacak serginin bir parçası olacak.

4Ocak 2011 Çarşamba tarihinde 09.00-16.00 saatleri arasında, Kanyon AVM Ofiskatlarında toplanan Nilüfer Kozikoğlu, Alişan Çırakoğlu ve Kerem Piker’denoluşan jüri, Ütopya2052’nin kavramsal çerçevesi ve sürecin niteliğini gözönünde tutarak, teslim edilen projelerde öne çıkan tartışılmaya değer fikirleriişaret ettiler ve sergilenme sırasında hangi ürünlerin özellikle vurgulanmasıgerektiğini belirlediler.

Budeğerlendirme toplantısının ödül sıralaması yapılan bir ortam değil, kavramlarınve sürecin teslim edilen projeler üzerinden genel değerlendirilmesininyapılacağı bir tartışma ortamı olarak görülmesi jüriye özellikle belirtildi. Toplantının raporuherhangi bir jüri değerlendirme raporundan çok bu tartışmaları odak alan birmetin olarak kurgulandı.

yıkılmaya hazır mısın? başka bir yöne savrulmaya.

2012-01-07T16:09:00.002+02:00

başlık barana ve Ceyl'an Ertem'in albümü xenopolis'ten. parçanın adı: zelzele.

sulugroove: sulukule'yi, birinci sınıf: üst gelir gruplarını, arabesk: adı üstünde, yeraltı: mafyayı, zelzele: depremi, simit mimit: gündelik jargonu, sustum: özlem ile karışık bir hüznü, dansapolis: bir kentsel coşkulu eğlenceyi, kentsel kendinden geçmeyi anlatıyor; toplamda istanbul'u anlatıyor.

xeno- eklendiği sözcüğe garip, yabancı anlamını katıyor.

xenopolis, garip/yabancı-kent

bir kente yabancı olmak, kentine yabancı olmak, kendine yabancı olmak...ve tüm gariplikler.

bir videoda Ceyl'an Ertem, " biz orada İstanbul'u anlattık. hiç istanbul'u görmemiş, görse bile tanıyamamış müzisyenler vardı aramızda. istanbul'a hayranlardı, platonikçe, uzaktan uzağa..." diyor. Behsat Uvez'in otuz yıllık ankara ve istanbul özlemini, kendi on bir yıllık, istanbul'un tam içinde ona "çok yakın" olarak geçirdiği istanbul sıkıntısını anlatıyor ve parçalara bazıları ad olmuş, istanbul'a dair şeyleri sıralıyor: yeraltı, arka sokaklar, tutku, köprü, simit, deprem...

birilerine bir şehri anlatıp, o anlatıdan şehrin müziğini yapmak. esaslı bir deney. sonuç da en az istanbul kadar kaotik, dinamik, duygu ve anlam dolu, oynak, komalı notalarla batılı gamların çatışmasının gerilimine türkçe sözlerin aracı oluşu ile örülü.

"simit mimit, ne çok yedik, açık çaylar, sağa kay'lar, bu adamlar, şu madamlar, uzaklar, muzaklar, tuzaklar, yazlıklar, kışlıklar, döviz möviz, haram selam, dolmuş taksi, tıka basa, üstü kalsın, helal olsun, benden olsun, iyilik nolsun, arkası yarın, kader kısmet, sultanahmet, yeditepe, kazı kazan, eylül hazan, bunu yazan, karmançorman, ayık sarhoş, sekiz sakız, dokuz dolmuş, gelen olmuş, Roman olmuş, Sulukule, Haydarpaşa! Koş yangın!"

Ceyl'an Ertem bu hafta saat 11:30'da 94.9 Açık Radyo'da Açık Mimarlık programında konuğumuz. duyurulur.

Bu arada Soluk albümü de şiddetle tavsiye olunur. daha önce de yazdığım gibi, bence ortalıktaki en yaratıcı üretimlerden birine sahip olan, ve bunu yine yaratıcı şekilde sunan biri.

Tanpınar'ın Orhan Veli'yi ziyareti

2012-01-07T14:39:00.003+02:00

Komadaki Orhan Veli'yi ziyaretine gelen ortaokul öğretmeni Tanpınar tarihe şöyle yazmış:

Daha orta mektebin birinci sınıfında talebem olan Orhan'ı Cerrahpaşa Hastanesi'nde son defa oksijen çadırının altında yarı çıplak, güçlükle nefes alır ve o kadar güzel hayallerin yakaladığı dünyamızı yalnız akı görünen gözlerinden boşanırken gördüğüm günü hiçbir zaman unutamam. Şiirimize tatlı anlaşmazlığı ve lezzeti getiren zeka, kendisi olmaktan çıkmıştı.
Tanpınar, Ahmet Hamdi. Edebiyat Üzerine Makaleler. Hazırlayan: Zeynep Kerman. İstanbul, 1977. Sayfa 447-448.

döndur

2012-01-05T18:35:00.001+02:00

broşür dağıtan derviş grubu.
gösteri! gösteri! başlıyor!

uzay küsleri

2012-01-03T16:46:00.002+02:00

kayan yıldızlar...
çığlık çığlığa uzun AAAAAA'lar yazarsanız yanyana el yazısıyla, büyük harfle, kesintisiz, birbirine mümkün olduğunca yakın, A'lar yıldızlara dönüşür. beş kanatlı bu uçamayan kuşlar, uzay küsleri, gökte ateş gibi yok oluşa kayar...
dileklerimiz uğruna.

gecenin gizemindeki bu büyülü manzara hayallerde, masallarda herhalde nesiller boyunca genlerimize işlenmiştir. simgelerle tanımladığımız takım yıldızlar ile doğumlarımız arasında kurduğumuz kozmik bağlantı.

herşeyi tersten düşünsek. dileklerimizi kayan yıldızlara yüklemektense, dileklerimiz için göklerden atlamayı göze alsak! tutunamayışımıza neden olan bıkkınlık ve küskünlüklerden silkinmek için. kaderimizi simgelere havale etmektense, simgelerle kaderler kursak.

yeni bir yıl başladı.
ya da bilinen dünyanın sonu...

geçen ay sonunda gerçekleşen Tasarım Maratonu'na ve jürisine dair detaylar bu ay burada. Bu ay biraz atölyeler üzerine yazabilirim. Lise öğrencileri için gerçekleştirilecek, mimar oluyorum atölyesi, İzmir'de Ekim'de yaptığımız kısmen yarım kalan atölye...Biraz radyo üzerine...
ve ay boyu karşıma çıkan diğer şeyler üzerine tabi ki. göreceğiz.

01.12

2012-01-03T16:00:00.003+02:00

monocle/başka akıllar

2011-12-19T01:44:00.002+02:00

monocle tam adı gibi bir dergi.
aslında tarihte, tek göze takılan lens görevi gören yuvarlak camlara monocle deniyor.
wiki'nin dediğine göre 1720'lerde Roma'da bir antikacı tarafından eski yazı ve cisimleri daha dikkatli incelemek için kullanılırken ancak on dokuzuncu yüzyılın başında "dandy" ler tarafından "son moda" bir şıklık göstergesi olarak kullanılmaya başlandı.
tek gözün görüşünü güçlendiren ve aslında çoğunlukla sadece bir şıklık göstergesi olarak takılan bir obje!

monocle dergisi de adının kökenine yakışan bir dergi.

harika grafikleri, politika, sosyoloji, kültür, sanat, tasarım, alışveriş, gündelik hayat vb. üzerine kapsamlı içeriği ile kesinlikle bakılması gereken, dediklerinin farkında olunması gereken bir dergi. çünkü belirli bir bakışı yansıtıyor ve bunu çok incelikli bir şekilde yapıyor.

o bakış da şöyle birinin bakışı: ortanın üstü bir gelirin de üzerinde, hep ülkeler ve kültürler arası hareket halinde, hiçbir zaman taraf olmayan, tüm kültürler ile coşkuyla etkileşime geçme ama asla politik bir çatışma ya da savaş içinde kalmama kabiliyetine sahip, şık, entellektüel, iyi yemek ve içki peşinde, para harcamayı seven (...) biri.

dandy'ler ile ilişkilendirip, tek bir gözün gördüğünü düzelten bir araç olduğunu akıldan çıkartmayınca, dergi politikasıyla, içeriği ile, görselleri ile kesinlikle harika bir tasarım işi!
merceğin düzelttiğinden görünen bir dünya...

ama dergiyi ve gösterdiği dünyayı, onun gösterdiği şekilde görmekte fayda var. yoksa o tek gözün görüşü ile gören gözlerin gördüğü arasında sırıtan bir fark oluşuyor!

on sekiz aralık tarihli pazar köşe yazısında Cüneyt Özdemir, bu dergiden bahsediyor kısaca.
özdemir monocle'ı düzenli olarak takip ediyor, bunu twitter hesabındaki gönderilerinden anlamak kolay.

dergi enteresan konuları ile, türkiyeyi takip ediyor, bu da açık. daha önce mesela izmir'deki levanten aileler bile dergiye konu olmuştu.
derginin aralık'11/ocak'12 sayısında ise cumhurbaşkanı Abdullah Gül'e yaklaşık üç sayfa ayrılmış durumda.

derginin teması "soft power" "kim kaybetti, kim kazandı".
yumuşak güç. meyda, kültür endüstrisi, markalar, ürünler, politika yönlendiren fikirler...
bu tema içinde abdullah gül, arap baharının politik liderleri, israil işçi partisinin bayan lideri, zambia ve kolombiya başkanları ile, "konuşan kafalar" ( talking heads) bölümünde yer alıyor. ama odakta kesinlikle abdullah gül var.

cüneyt özdemir, cumhurbaşkanının dergide oluşunu, tayyip erdoğan ile onun danışman ekiplerini karşılaştırmak için kullanıyor ve gül'ün ekibini daha başarılı buluyor. çünkü ona göre "monocle'da yer almak time a kapak olmaktan daha önemli" ve kesinlikle "gül uluslararası camiada daha çok görünür".

yalnızca o da değil; dergide cüneyt özdemir'in bahsetmediği ve sayfalar kaplayan bir "türk dizi piyasası" dosyası var. piyasanın nasıl geliştiği, nasıl komşu ülkeler için de vazgeçilmez hale geldiği, bulgaristan, yunanistan, kazakistan ve arap dünyasında nasıl tepki gördükleri ve ne büyük bir pazar ve güç alanı yarattığından bahsediliyor. gösterilen ülkelerdeki tepkiler ve özellikle arap ülkelerinde islami yaşantıyı yumuşattığı ve dönüştürdüğü düşünülen, flörtler, evlilik dışı cinsel ilişki, entrika, gösteriş vb. de yazılanlar arasında.

yumuşak güç!

ama monocle ile bu duruma bakanlar eylül '11-eğitimi odak alan sayıdaki bazı küçük istatistikleri görmüyorlar, hatırlamıyorlar ya da ondan bahsetmeyi unutuyorlar; cüneyt özdemir'de bundan bahsetmemiş, twitter'da birşey görünmüyor.

okur yazarlığa dair coğrafi sınır tanımayan istatistikler veriliyor. türkiye çarpıcı:
"türkiye, on beş yaş üstü nüfusunun sadece yüzde 87.4'ünün okur yazar olduğu (Tonga*'dan daha düşük) avrupanın en az okur-yazar uluslarından biri. türkiye ayrıca okuma-yazma oranı bakımından dünyadaki en büyük cinsiyet arası dengesizliğe sahip. erkeklerin yüzde 95.3'ü okur yazarken kadınların yüzde 79.6'sı okur-yazar."

yazılanlar ortadayken gören gözler şunu anlayacaktır. güçlü politik karakterlerin uluslararası alanda görünürlükleri ne kadar artarsa artsın, ülke görsel medya yolu ile ne kadar büyük bir pazar açarsa açsın, bazı temel gerçekler değişmediği sürece; yumuşak ya da sert bir güç olmayı bırakın, politik bağlamlar ne kadar değişirse değişsin sizin sağlam ve dik durmanız imkansız.

kabuğunuz kalınlaştıkça, içiniz yumuşadıkça herhangi bir darbeye karşı kırılganlığınız da artıyor demektir.

fikrin kendinden kimin söylediğinin şüphe götürmeyeceği şu söz yıllar öncesinden gelip durumu tarifliyor: nüfusunun yarısı karanlıkta ve gündelik hayattan uzak bırakılmış bir toplum ilerleyemez.

tabi ki o yarı, bugün kesilen dövülen, kılık kıyafetleri üzerinden politika yapılan (...) kadınlar.
yumuşak güç olmak için kanalların içindeki prodüksiyon şirketlerindeki milyon dolarlara yön veren kadın yöneticilerden, birilerinin pek güçlü dediği politik liderlerden fazlası gerekiyor. dışarıdan kendine bakıp biz neymişiz be abi demeden önce, kendi içimize bakıp kendimizi görmemiz gerek.

o zaman tüm eylemler, buna mimarlık, tasarım alanı da dahil bir gösterinin parçası olmaktan daha fazlasını ifade etmeye başlıyor.
ama monocle tek lensine rağmen, gören gözleri kendine dair bir bakışa kışkırtmayı başarıyor.

*Tonga, 1970 de bağımsızlığı kazanmış güney pasifikte yaklaşık japonya boyutlarında yüz yetmiş adadan oluşan bir ülke

tasarım maratonu

2011-12-17T21:46:00.000+02:00

ilkini geçen yıl mayıs ayının başında Funda Uz Sönmez ve Şebnem Şoher ile düzenlediğimiz ( http://tam24sa.tumblr.com/) TaM24sa'nın ikincisini, Vitra'nın çağdaş mimarlık dizisi ile beraber, onların; küratörlüğü Saitali Köknar ve Pelin Derviş tarafından yapılan, alışveriş merkezleri ve ofis binaları ile ilgili geniş kapsamlı sergileri ile bağlantılı olarak 24-25 aralık tarihlerinde gerçekleşecek.
yine NOBON, Funda Uz Sönmez ile beraber düzenliyor.

konu, ütopya2052.

2052 yılında mevcut AVM ve ofis binalarının, alışveriş ve ofis yaşantısının nasıl değişeceğinin fikir projeleri ile Kanyon Alışveriş Merkezi örneğinde geliştirileceği, tasarım deneyimi yine 24 saat sürecek!

15 Aralıkta biten başvuru süresi boyunca, yüzden fazla kişi katılım için başvurdu. başvurular değerlendirilip pazartesi günü seçilenlerin listesi açıklanacak!

daha fazla bilgi facebook'ta ve arkitera'da.

geçen yıl ki etkinliğe ait bir kaç video da burada...

"bak orda ne var, parlak bir şey var"

2011-12-02T03:12:00.001+02:00

"altın gibi bir hayat var" diye devam ediyor reklam.

yıl 1978, atıf yılmaz, umur bugay'ın senaryosunu yazdığı, köşeyi dönen adam filmiyle sinemalarda. başrolde Kemal Sunal. komedinin o dönemin güncel politikasıyla içiçe geçtiği, dönemin politik atmosferinin, hırslarının, markalaşmanın kentin yüzeylerinde, gazetelerden toplanan kuponlarda anlatıldığı, yine bir politik komedi.
komedi ile harmanlandığı için mi çarpıcı gerçeklik normalleşiyor ve kabul edilebilir, hatta yok sayılabilir oluyor anlamak zor. buradan filme dair bahsettiklerimden bir parça gösteren güzel bir bölüm izlenebilir.

filmin çekilme tarihi tesadüf değil. 1977 yılı 1 mayıs'ının! ve şimdiki adı mustafa kemal mahallesi olan ama daha çok bilinen adıyla 1 mayıs mahallesindeki yıkımların ( bu film tabi ki kendisi de bir propaganda aracı o gözle izlemek gerek ) üzerinden çok da zaman geçmemiş. ümraniyenin sırtlarında yeni kurulan bu gecekondu yerleşmesi, hem dönemin kültürel ve ekonomik ortamının doğurduğu göçlerin aynası, hem de politikanın kentsel mekanda görünür hale geldiği ve onu kurduğu bir yer. örgütlü direnişin ve hak mücadelesinin neredeyse bir sembolü. aynı dönemde İTÜ'lü mimarlık öğrencileri tarafından hazırlanmış bir imar planı bile var...

iç ve doğu anadolu'dan gelen nüfusu, karmaşık hemşehrilik ilişkileri, inanışları ve etnik kökenleri bir arada barındıran mahalle bugün bile, politikanın kentsel mekanda aktif olarak yaşandığı bir yer. hemen hemen tüm sol fraksiyonlardan grupların kısaltmaları, etnik kimlik üstünden temellendirilen sloganlar ile dolu duvarlar, politika konuşmaktan çekinmeyen, haksızlıkları dile getiren, konuştukları konulara hakim, bayan muhtarı ve muhtarlık çalışanları, cem evli, protestan kiliseli, camili, bugün de eskisi kadar kaynayan bir yer. yakın dönemde medyada görünür olan olaylarla gündeme ara ara gelen mahalle, önce irileşen ilçeler sınırları arasında parçalanmış ama ne olursa olsun çoğu zaman toplu taşımadan yoksun bırakılmış, imar planları geciktirilmiş!, asayişi sağlamakla görevli birimlerin ilgisizliğine maruz kalmış, bahsi geçen yıllardan bugüne kadar hep bir "problem" alan olarak görülmüş.

komedi filmine geri dönelim. ama bu sefer bugünde geçen bir komedi filmine. mahalle ataşehir'e bağlanır. karşısında Varyap Meridian yükselirken, mahallenin her sokağı, artık apartmanlaşmış gecekonduların üstünden giderek yükselen kulelerle süslenir. binalar arasından sıradan sürpriz açılarda ise çarpıcı üstüste gelişler olur.

inşaatlar artık mahallenin sınırına neredeyse dayanmış durumda. imarsız bir mahallenin tedirgin sakinleri haklı olarak, bize her seferinde soruyorlar: "neyi çekiyorsunuz?", "ölçtüler ölçtüler bitiremediler, ne olacak buraya?" başlarına gelme ihtimali yüksek bir şeyi haklı olarak sezercesine...

bu yapı stoğu tabi ki dönüşmeli, herkes farkında, rantın herkes farkında, gerekli düzenlemelerin herkes farkında...ama illa öyle ya da böyle mi olmalı. etnik politik ya da kültürel temelde ayrılıklar üstüne kurgulanmamış, daha kapsayıcı ve olabildiğince katılımcı, rantı paylaşan bir "olmayan yol" mümkün olabilir mi? yani en azından şehrin bazı yerlerinde de olsa...

sonuçta, dürüstçe bakınca, tüm bu binalar ve yapılı çevre istanbul'un, hatta türkiye'nin her yerinde. belki de bize özgü ve daha üzerine "provakatif çılgınlıklar" içinden düşünmediğimiz bir alan.

kasıt tabi ki, "bulutlara kadar giden evler var; her katta bahçeler var" değil; sadece!

never way around

2011-12-02T02:32:00.001+02:00

"şu gittiğinin tersi yönüne" meselesi. karşılama, paslaşma, iade etme, konumlanma, politik doğruluk, takip edilebilir rotalar, samimiyetsiz kahkahalar, öylesine konuşmalar.
beklentilerde aslında hiç olmadığın şekilde görünür olmak. hayatlarca küçük yalanlar.
rüyalar aleminin zengin prodüksiyonundan bir gıdım kaçınılmadan kurulmuş esaslı bir hikayenin bir anında, çevrendekiler bir trans halinin deliliğinde dönüşürken kendi kendine şeytan çıkartmak. çığlık çığlığa bu "ben değilim"...
o ne olduğu belli olmayan çocukların boyadığı lastik izleri üstünde hareket eden kamyonların, o ne olduğu belli olmayan şeyleri taşıdıkları yerde; iki cansız, ağızlarından kırmızı boya taşan yerde yatan küçük bedenler. aralarından biri "bu kadar da olmaz" diyor, b"biraz dikkat!"; akıl saati gerçeklik dediğimiz zamanın saniyelerini kat kat uzatırken...
karşılıksızlıklar görünür oluyor!, nedensellik sıfır ve her uyandığın gerçeklik, değil.

never way around: asla olmayan yöne doğru, ya da doğrultusuz, yolsuz, uzaysız. kısır döngüler içinden çözülür mü yoksa, sadece başka bir yere mi bakmak gerek? ya da hiçbir yere bakmamak mı? içine.

rüyalarında sevdiğin, hızla akan suların içine boğulmaya yattığında, cansız bedenine sıkıca sarılıp, ne sesle ne bilindik resimlerle, ne dualarla ne de tılsımlarla, sadece bilmediğin adını koymadığın hatta tanımadığın sembollerle gözü kapalı bir trans ile onu canlandırmaya çalışmak...

her birimizin, en kısa zamanda gömüleceği bu ceset bedenlerimize her sabah günaydın derken, çaresizce ucu bilinebilecek yollar aramak.
never way around; doğum. hayatınca yönsüz mutlak yok oluş.

12.11

2011-12-02T02:31:00.001+02:00

en büyük alışveriş merkezi

2011-11-30T00:38:00.001+02:00

büyük bir alışveriş merkezi inşa etmek bir devlet için neden iyidir?
öncelikle, ortalama 2,5 yıla yayılan inşa sürecinde, inşaat işçilerine, mimarlara, mühendislere, kontrolörlere, pek çok inşaat şirketine ve taşerona, güvenlik şirketlerine iş alanı yaratılır. inşa için gereken tüm malzemenin satın alınacağı işletmeler kazanır. çividen, doğramaya, baretten, güvenlik bandına, tik döşemeden, mıcıra, dosya kağıdından kaşesine, printer kartuşundan tükenmez kalemine, çaydan sigaraya...

en küçükten büyüğe ya da farklı bir sıralama ölçütüyle bir şantiyede harcanan herşeyi listelemek ilginç olurdu...

inşaat süresince şantiye çevresindeki lokantalar dahil, şehir içindeki ve dışındaki pek çok işletme kazanır. işçilere ödenen ücretlerden doğrudan kesilen gelir vergisi ve sigorta pirimleri ile devlet şantiye boyunca kazanır. bunlara şantiyenin başlaması ve devam etmesi için ödenen ruhsat ücretleri vb. de eklemek gerekir. süreçteki tüm çalışanlar kazançları ile yaşam biçimlerine göre harcamalar yaparlar ve işletmelere para kazandırırlar.

taksi, dolmuş, otobüs, benzinci...
sayın.

inşaat biter. belirli sayıda teknik eleman alışveriş merkezinde istihdam edilir; çeşitli teknik sorunların çözümü ve işletmenin sorunsuz çalışması için. bunların yanında, yöneticiler, güvenlik görevlileri, temizlik işçileri, tezgahtarlar, pardon "satış danışmanları", garsonlar, aşçılar...
devreye girerler.

türkiye'de her alışveriş merkezi bin ila dört bin arası insana istihdam alanı açıyormuş. ortalama rakam bin beş yüz civarıymış. tezgahtarlarda iş değiştirme oranı çok iken, yöneticilerde bu oran daha azmış. bunların yanında nakliye sektörünü, dışarıdan alınan teknik servisleri, yiyecek maddesi tedariğini, elektrik su sistemlerinin ana hat bakımlarını ve kontrollerini yapan kamuya bağlı elemanları, alışveriş merkezi ve belirli merkezi alanlar arasında servis hizmeti veren ulaştırma şirketlerini ve toplu taşıma araçlarını da düşünürsek...

tüm bunlarla, işsizlik oranı azalmış, harcamalar artmış, dolaylı vergiden kazanç yükselmiş, tüketim katlandıkça katlanmıştır. kira gelirlerinden elde edilen vergiler, alışveriş merkezinin emlak vergisi, elektiriği, suyu, gazı...
oh!

ama bunun devamlılığı ancak tüketimin sürekli kılındığı bir ekonomide mümkündür. buralarda çalışan çoğu tezgahtar olan kişi özelleşmiş bir zanaat ya da sanata sahip değildir, bu yüzden vazgeçilmez de değildir. yeri; rekabetçi bir ortamda daha az maaş ile çalışabilecek başka kişilerde doldurulabilecek durumdadır.

yukarıdaki rakamlar iki bin sekiz yılındaki bir haberdendi. o dönem için toplam üç yüz bin kişinin AVM'lerde çalıştığı yakında açılacak olanlarla bu sayının yüz bin daha artacağından bahsediliyordu. şimdi sayı kaçtır siz tahmin edin. ve artmış olan bu sayı ile ilişkide kaç milyon kişinin daha bu sisteme dahil olduğunu.

tüketim sürdüğü sürece ortalama 3,5 yılda devlet için tüm göstergeleri olumlu bir duruma getirecek gayet toz pembe bu tablo, üretimin artmadığı tüketime odaklı bir ortamda doğabilecek bir finansal kriz ile tam bir kabusa dönüşebilir. sürekli üretim ile dengelenmeyen bir tüketim ne kadar sürdürülebilir?
ve ayrıca belirteyim. kimse beni mimarlık ve inşaatın bir üretim olduğuna ikna edemez.

pizza pizza / chez tony / *!?

2011-11-15T18:40:00.001+02:00

şimdi pizza pizza markası tescilli anladık ama sanırım ya adamlar özgün değil, ya da chez tony biraz şaibeli biri.
bu da paris'ten.

bornova'nın levanten halleri

2011-11-15T18:13:00.001+02:00

adı, birunabad, ya da prinobaris'ten geliyor. merkeze uzaklığı düşüüldüğünde dış kale, uzaktaki kale anlamındaki birunabad, bornova adının kökeni için mantıklı geliyor. şehrin doğu yollarının girişi, verimli ovaların kenarında, çevresindeki tepelerin eteklerinde kurulmuş. mö. yedi bine uzanan izmir'in en eski yerleşim alanları da bu ovayı besleyen nehirlerin arasında bulunuyor. en eski höyüklerden biri izmir bornova anadolu lisesi köşkünün altında.

bornova'nın diğer köşklerinin çoğu gibi o da bir levanten köşkü. on dokuzuncu yüzyılda izmir'in; osmanlı coğrafyasında, anadoluya açılan ve anadoluyu dışarıya taşıyan liman konumuna gelmesiyle buraya yerleşen levantenlerin çiftlikleri ve köşkleri çoğunlukla şehrin biraz dışındaki bu verimli ovada inşa ediliyor. ingilizler, italyanlar, hollandalılar...

aynı yüzyılda osmanlı, uluslararası pazara eklemlenmek ve ticaret güvenliği ile hızını sağlamak için demiryolu imtiyazları vererek ulaşım ağlarını inşa ettirmeye başladığında, ingiliz şirketler tarafından yapılan osmanlı'nın ilk demiryolu olan izmir aydın demir yolu inşa edildikten kısa bir süre sonra, fransızlara ve diğer devletlere verilen imtiyazlarla çanakkale ve bandırma yönüne giden demiryolları ile beraber doğuya doğru ova içinde ilerleyip bornova'ya varan bir hat da yapılıyor ve zengin tüccar ailelerin yaşadıkları bu alan günde dokuz sefer ile merkeze bağlanıyor...

bugün çoğu köşk el değiştirmiş olsa da az sayıda köşk cumhuriyet döneminde de türkiye'de kalmış levanten ailelerin mülkü. altmışlı yılların göçleri ve seksenlerin kooperatif inşaatları ile giderek ovaya yayılarak büyüyen bornova'nın geniş taban alanlı ve yüksek apartman bloklarının yanında, özellikle merkezde çarşı çevresinde gezerken, az katlı erken dönem apartmanlarının yanında, insan kendini sık sık köşklerin arasında buluveriyor.

bir kısmı ege üniversitesinin kullanımında olan köşk ve arazileri, yöntimsel ya da kamusal amaçlar için de kullanılıyor. dekanlık, restoran, kafe, gençlik merkezi, kültür merkezi. belediyenin mülkiyeti kendisine kalmış olan köşkler için de projeleri var. daha detaylı bilgi bornova belediyesinin sayfasında.

bornova merkezinde belli açılarla çekilen fotoğraflarda, izmir'in üçüncü en büyük ilçesi olduğunu, kocaman bir üniversiteyi barındırdığını, kalabalığını hiç sezdirmiyor. insana, on dokuzuncu yüzyılın sayfiyesi mistik kırılmalarla devam ediyormuş gibi geliyor. bugünü örten bir düş değil bu, ya da bir nostaljik özlem. tam tersine küçükpark'ın şişmiş gece kalabalığı, özkanların kooperatif evleri, çiçekliköy'ün yayla havası ve ilçenin çevresini saran sanayi, taş ocakları ve otoyolları ile karmaşık bir gerçek. ara ara bazılarını göz ardı etmek sonra hepsini birden düşünmek aklı tembellikten kurtarıyor.

berlin-moda

2011-11-15T17:20:00.001+02:00

kadıköy'deki bazı mekanlar, duvarlar, dükkanlar bende berlin hissi yaratıyor. ya da tam tersi.

hinter den schatten

2011-11-15T17:18:00.001+02:00

#10

2011-11-07T13:23:00.000+02:00

"mimarlığın tarihin hayati dokusuna nasıl örüldüğüyle ilgilenmediğimiz zaman mimarlık da bir uzmanlık tekniğiyle ve bu tekniklerin öğrenimi ve öğretimiyle sınırlamakta; "mimar" yapıtın insan ruhsallığıyla, kültürle, tarihsel dokuyla örülen dinamiklerine ve değerlerine nüfuz eden, yaratıcı katkıda bulunan nitelikte bir anlayış geliştirmekten uzak; kitle kültürünün taleplerine hizmet eden bir "meslek adamı"na dönüşmekte. "
s.20, esrarıengin arkeolog, Erkut Sezgin.

eylem

2011-11-06T20:40:00.001+02:00

zeytin kurmak, dünyanın düzenini değiştirecek bir eyleme dönüşebilir mi?
sanırım, bunu yapmayı istemekle başlayıp, hayalini kurup, dalından toplayıp, çizip, suya yatırıp, bekleye bekleye değiştirip, sonunda tadıp tuz ve limona yatırınca, ya da dalından toplayıp doğrudan tuza yatırınca, sadece zeytinde değil, insanda da birşeyler değişiyor.
insan heves duyduğu ama yapmayı hiç bilmediği şeyleri öğrenip de uygulayabildiğini görünce, çok tehlikeli bir hale geliyor. aman dikkat. umut doluyor.
ya zeytin dışındaki diğer şeyler için de benzer duyguları taşırlar ve eyleme geçerlerse?!

kurban

2011-11-06T20:14:00.002+02:00

soldaki ntvmsnbc'den sağdaki de benden.gündüz rengi, gece rengi.

slogan

2011-11-05T21:18:00.002+02:00

yeni defter

2011-11-05T21:17:00.000+02:00

11.11

2011-11-03T02:56:00.001+02:00

nobonLounge - On'a'oN

2011-10-30T18:23:00.003+02:00

Paris ve İzmir'den sonra sıra yine İstanbul'da
HafifParti!
Herkes için hafta içi konsept eğlencelik!Bol tanışma, bol sohbet, yaratıcı eylem ve güzel müzik.
Dj setinin başında Tayfun var.
Lounge, DeepHouse ve SoulfullHouse tarzlarında çalacaklar.
Bayram tatilinden hemen önce uzun süredir buluşamadıklarımızla kavuşma fırsatı.
TomTom Sokak'ta WE'de olacağız.
Yine erken buluşup, tanışıp konuşuyoruz, çok geç vakitlere kalmadan keyifle takılıyoruz.
Bu sefer:
On'a'oN
SOKAKTAKİ BİR DÜKKANIN CEPHESİNE 10cm X 10cm lik PARÇALARDAN BİR KAPLAMA YAPIYORUZ!
Çok sayıda hazırlayıp da getirebilirsiniz.
Orada da malzeme olacak, dileyen orada da aksiyona katılabilir
Bunlar çizilmiş, bir yerden kesilmiş, kağıt, metal, canlı, renkli, renksiz, mat, parlak, yansıtan, geçirgen, iki boyutlu, üç boyutlu... herşey olabilir!
HEP BERABER BİR YÜZEY OLUŞTURUYORUZ!
Ama ne kadar önceden hazırlıklı gelen olursa, o kadar ilginç birşey oluşturabiliriz!!!
Tanışık olduğumuz ve daha tanışmadığımız herkes davetli

wie in meinem Kopf.

2011-10-29T15:46:00.002+03:00

beyoğlu güncellemesi - 2

2011-10-29T14:44:00.002+03:00

kalabalık olmak, paylaşmak ve kadere birlikte hükmetmek için önce insan olmak sonra insan bulmak gerek.
peki asmalı'daki herkes nereye gitti?
soruyu çelişkisiz sonlandırmak için, sokaktaki birlikteliğin sadece belli koşullarla palazlanmış tüketimin görünür hali olduğu gerçeğini kabul etmek gerekiyor belki.
"...gelişmiş kapitalist toplumların hizmet ve spekülasyon sektörlerindeki hızlı gelişmelerle ortaya çıkan, yeni-zengin çalışan ve uzman kesimdi" onlar denilebilir mi; Perry Anderson'un "postmodern kültürün en dolaysız taşıyıcıları" dediği tarif üzerinden. aralarında umut verici şekilde görünen insanlar ben de gördüm ama bahsedilen görüntüden öte, karakter.

nobonLounge'un bir mekana girdiği zamanki macera sırasında, bir işletmeci dosta, insanları bir araya getirecek, onları düşünmeye üretmeye ve paylaşmaya kışkırtacak nasıl etkinlikler planladığımızı ve öncelikli olarak yaratıcı üreten ve düşünenleri mekana çekmeyi hedeflediğimizi söylediğimde bana şöyle demişti; çok samimi olarak.
"ben işletmeciyim. o kitle benim için karlı değil. onlar az içer çok konuşur, bir bira alır tüm gece takılır, imkanı varsa sağdan soldan bira alır, zaten parası azdır ve bana para da bırakmaz. bana tüm gün ofiste çalışmış, sıkılmış, sıkışmış, iyi para kazanan ama bunu hafta boyu harcayamayan, hafta sonunda sonuna kadar içip, harcayarak rahatlayacak bankacı işletmeci genç yönetici vb. kitle gelsin; seninkiler sana gelsin" demişti.
Neyse ki bize imkanlarını açan TomTom'un niyetleri, bu işletmeci dostumunkilerden uzak ve bizimkilere yakındı.
Onun sözlerinde, sanki Perry Anderson örnekler üzerinden dile gelmişti ve deneyimle sabit, sonuna kadar da haklıydı.
hep daha azıyla yetinen psikoloji ile bu kitlenin karakterini kaynaşmış olarak hayal edince insan sokakların tenhalığını anlıyor.
yoksa sokak orada; olduğu gibi. bir tek masalar yok. durmaya konuşmaya "takılmaya" ise engel yok.
bu durumda sanırım tenhalığa sebep olayların psikolojisi. durumu böyle tespit edip yukarıdaki kişilik harmanıyla düşününce de bu terk edilmişlik fotoğrafını anlamak zor değil.
düzen değişiklikleri sırasında, kendini süre giden yerine koymaya çalışan yaşantı harekete geçtiğinde, mecburen kendi taraftarı olmadığı, farklı yaşantıların da görünür olabileceği bir ortam yaratmak zorunda kalıyor; o kalabalık içinde yaratacağı sanrının bulutu şeyleri bulandırırken, o kendisini daha iyi örgütleyebilsin diye. örgütlenmenin sonlarına doğru, kontrolü ele alan yeni düzen, yeni kurallar ve uygulamalarla, görünür olan o imkanları düzenlemeye çalışıyor. değişimin karakteri de bu ara zamandaki mücadeleden çıkıyor.
değişim kaçınılmaz ama varacağı yer de kaçınılmaz olarak öngörülemez, çeşitli etkilere hep açık; yönlendirilebilir!
Beyoğlu Güzelleştirme Derneği başkanının kim olduğu ve yaptığı açıklamalar ortalıkta taze. hayallerini gerçek kılmak için tüm araçları etkin kılarak bir ağ kuruyorlar ve bu ilişkiler ağının yeterli bir kısmını da özellikle bilinir kılıyorlar ki; belirli bir psikoloji yaratsınlar, kamuoyu oluştursunlar ve değişimi yönlendirebilsinler.

Ben hayallerimin gerçek olması için neler yapıyorum? Nasıl bir hayatı yaşamak istiyorum?
Kaderime hükmederek yaratacağım mı, yoksa birilerinin bana sunduğu ve şükran duyacağım mı?

Aslında dönüp dolaşıp gözlerimiz önündeki o tuzağa düşüyoruz. Bir tek Beyoğlu mu kaldı sokağın özgürlüğünü yaşayacağımız? Herkes aynı gösterinin içine çekilmeye, aynı tezgahta biçimlendirilmeye çalışıyor gibi. Beşiktaş, Kadıköy, Sarıyer, Karaköy orada, İzmir, Ankara, Gaziantep orada.

Biz yine İstanbul'un akıl bulandırmasına bulaşık, buralara tutsak kıvranıp duruyoruz.
Belki yalnızca bundan uyanmak gerek.

beyoğlu güncellemesi - 1

2011-10-29T13:39:00.000+03:00

onlar, dilin egemenliği farkedip, kavramlar üzerinden psikolojimizle oynamak oyununda uzmanlaşıldıkça, bizim için herşey daha kolay kabul edilebilir hale geliyor.
yapılan son zamlar, nasıl "zam" değil de fiyat güncellemesiyse, Beyoğlu'nda son dönemlerde yaşananlar da herhalde yakın zamanda "kullanıma dair yasaklar" olarak değil de "kullanıma dair güncellemeler" olarak anılmaya başlanacak.

iç mekanda sigara içilmesinin yasaklanmasına çok sevinen biri olarak; asla resmi olarak böyle ifade edilmemiş olmasına rağmen, bu yasağın özellikle eğlence mekanlarındaki kitlenin azalmasına da yarayacağını umut etmiş, hatta hedeflemiş olmalılar diye düşündüm hep. gündelik hayatın çatlaklar yaratarak kendi etinden sızmasını sürekli dönüşerek yeni yollar yaratmasını sağlayan karakteri bu yasağın çevresini de sarmış, ve sokağın; belki de yasağı getirenler tarafından dehşetle izlenen bir coşkunlukla kullanılmasına neden olmuştu.

beklenen tenhalaşma iken, insanlar sokağın karakteri ile daha da kaynaşmış ve kalabalıklaşmışlardı. yeni sosyalleşme biçimleri ortaya çıkmıştı, gece-gündüz zenginleşmişti, etkileşim artmıştı.

bunun yanında, tüm bu kalabalıktan daha fazla faydalanmak isteyen işletmeler, sınırı belirsiz sokakta servis alanlarını genişletmiş, daha fazla insanı ağırlamak için sokaktaki masa işgal alanlarını büyütmüştü. bu da yürünemeyen sokaklar yaratmıştı. İşlerini kendilerini güvenceye alacak çeşitli yasal normlar üzerinden değil, gevşek yakınlık bağları ile sağlayan işletmeler, samimiyetleri çerçevesinde işletme alanlarının sınırlarını kendilerince tariflemeye başlamışlardı. Şeytanla yapılan anlaşma gibi...
Beyoğlu Asmalımescit'in şişerek kalabalıklaşması işte böyle olmuştu. Bu kitle buraya neden gelmişti, onlar kimdi, yeri, mekanı yaşantıyı ne kadar sahipleniyorlardı? Çok da önemli değildi.

Ramazan ayına yakın bir tarihte birden bire tüm anlaşmalar fes edildi. belediyenin özel boyalarla işaretlediği işgal alanları sanki yokmuşcasına herşey kaldırıldı. Sadece masalar gitti. Sokak yine aynı, orda durmak konuşmak, içmek içmemek yine serbest. Ama insanlar nereye gitti? O kalabalığa ne oldu? Onlar ne için oradaydılar ve artık neden yoklar ve neden çekiniyorlar, gelmiyorlar? yoksa korkuyorlar mı?

Eric Fromm Erdem ve Mutluluk kitabında, topluluklara hakim olan çeşitli psikolojik karakterlerden bahsediyor. Yıllar önce okuduğum o satırlar o kadar çarpıcı gelmişti ki, diğer karakterleri unutmama rağmen, bu coğrafyanın insanlarına çok uyan, her zaman daha azıyla yetinen karakteri asla unutamadım.

bu karaktere göre, kişi kendine sunulan, miktar olarak azaltılıp hak olarak daraltılırsa, yine de ikinci durumdaki hal ile mutlu olabiliyor, ona sorgulamadan, direnmeden kısa sürede uyum sağlıyor ve sonunda "sunana" şükran bile duyuyor. Bu karakterdeki biri kendini yok edecek; ya da başka bir açıdan düşünüldüğünde kendini "tutsak" edecek azaltmalara gidilse bile yine şükretmeye devam ediyor. Kendi duruşu olmayan, duruşunu hep daha üstün gördüğü bir otoritenin kendine tanımladığı şekilde kuran, kendini kuramamış bir karakter.

hak denilen "tanınan" olmaktan çıkıp "alınan" birşeye dönüşmedikçe; işletmeler/yönetenler/girişimciler "idare edip" "yolunu bulmaktan" vazgeçip sağlam bir duruş sergilemedikçe; ve bu karakterdekiler görüşleri ne olursa olsun yanyana gelip beraber direnmedikçe, gücü (zorbalık, demokrasi!, para...) ele geçiren hep diğerlerine birşeyler sunacak, tabi kılacak, zorunda bırakacak.

bu doğal olarak olacak. çünkü Machiavelli'nin de dediği gibi, "hükümdar; haklı olmak hiç önemli değil, önemli olan güçlü olmaktır." Buradaki karar şu sanırım. kitleler olarak hükmedilmek mi yoksa kitleler olarak kaderine hükmetmek mi?

Einstein

2011-10-27T01:48:00.001+03:00

"Hesaplasmak zorunda kaldigimiz sorunlar,onlari yarattigimiz zamanki dusunme duzeyi icinde kalarak cozulemez" (erkut sezgin'in esrariengin arkeolog kitabindan)

Matta // FOOD

2011-10-26T18:10:00.001+03:00

guru

2011-10-26T18:04:00.001+03:00

Bakkal Hasan'ın orda
Gulak daha önce gelmiş dükkana
bana bir guru fasule dedi
Buzdolabından olsun
Ben de guru fasüle buz dolabında
Ne arıyor
Diye sordum
Biz şaraba guru fasule deriz, dedi.
(Can Yücel, Mekanın Datça Olsun, Doğan Kitap, 1999)

renkleri buldum

2011-10-26T00:21:00.000+03:00

renkli kıyafetlerim, çocukluğumun bahçesindenmiş. yeniden keşfettim.

treignac

2011-10-22T01:10:00.004+03:00

fransanın ortasında iki bin sekiz yılına göre 1380 kişilik bir kasaba. bir milli parkın içinde, çoğu aynı dönemde inşa değilmiş, yenilerin de o eskilere benzeşerek yapıldığı, şimdiki hali ile kışları bir anneanne dede kasabası, yazın torun çocuk ziyaret cıvıltısı.

fransızlara bahsettiğimde bile, neresi bilmiyorum dedirten yer.
hemen hiçbirşeyin ortasında kendi kendine birşey.
eskiden iplik endüstrisi olan, küçük bir kentçikken; şarap üreten, ikliminden dolayı fındık ağaçlarının yetiştiği; sonraları endüstrinin devre dışı kalması ile, gelecek umudu veremediği gençlerini hep başka yerlere göndermeye başlayarak küçülen ve umudunu doğa ve tarih turizmine bağlamış, ama artık turizmin bile yaz mevsimindeki dört ay dışında umut vermediği yaşayanlarınca kabul edilmiş bir kasaba.
Parson-Paris'te tanıştığım Sam Basu, nobon ile ilgili sunumumdan sonra, beni Treignac Projet'e davet etti. birkaç yıl önce, icralık olup satışa çıkartılan iplik fabrikasını yüz kırk bin avro gibi komik bir bedel karşılığında satın almış (dört beş bina, büyük bir nehir kenarı arazisi) londra'daki evini satarak. bu fabrika, bin sekiz yüzlerin sonundan itibaren kullanılan ve farklı dönemlerde yapılmış eklerle büyümüş bir yapı grubu.

bu yapıların biri çağdaş sanat galerisine dönüştürülmüş; eskiden ofisleri içeren bina da odaların, mutfağın, tuvaletin, masa başı çalışma alanın, bir barın bulunduğu bir binaya... sakin akan nehrin kıyısındaki yapılardan biri tamamen yıkılıp suya yakın bir kullanım alanı kazanılmış, bir binanın çatısı kaldırılıp duvarları korunarak açık hava sergilerine veya etkinliklerine hizmet edebilecek çevresi kapalı bir alan kurgulanmış. tüm yıkım ve yapım onlar tarafından yapılmış.

bir binanın 3 katı halen boş. galeri binasının en üst katı iplik fabrikasından geriye kalan malzemeyi ve çeşitli işlerde lazım olabilecek her türden malzemeyi depolamak için kullanılıyor.
kocaman, nehrin kenarında harika bir yer. akşam olunca çıt çıkmayan, sadece su sesi ve o gece izlenen zombi filminin bağırışlarının ya da barda yaptığımız bir jam sessionın kasabada yankılandığı bir rüya.
sadece başlamakla ilgili bir yer. sanki "sadece başlangıçlar vardır" sözünü haklı çıkartıyor. var olan tüm bütçe almak için harcanınca, tadilat ve düzenleme için pek birşey geriye kalmıyor. o yüzden, tüm alandaki iki tuvaletten biri mutfağın olduğu yerde alt katta, diğeri duşla beraber çağdaş sanat galerisinin ikinci katında! hat olarak çekilmiş bir elektrik sistemi yok, elektrik ve aydınlatma yüz metrelik uzatmalarla sağlanıyor.
gece olunca bazı yerler tamamen karanlık, göz gözü görmüyor. ama gözün görmediği yerde, kulaklar pür dikkat anlatılanlara, çok saçma şeyler üstüne yapılan çok ciddi muhabbetlere kitleniyor.

çok ciddi eğlenceli şeyler üretiliyor.
herkes masa başında eşit, dinliyor, söz alıyor; yaşa, geçmişe bakılmadan. mesele o an orada olmak ve o masaya birşeyler koymak.
kişi o masada var oluşunu koydukları ile sağlıyor, masa çevresinde kendini yeniden kuruyor.

hep nasıl dahil olup katıldığına odaklı herşey. çünkü bu akşam yemeği siz dördünüz pişirebilirsiniz, biz de bulaşıkları yıkarız ve yarın ben senin çektiğin filmin ışıkçısı olurum, sen de benim hazırladığım serginin metin yazarı ve o gece hepimiz senin filminin arama sahnesi için, karanlık tekinsiz ağaçlık alanda elimizde fenerlerle yürür ve sonunda sırf eğlencesine, ay yavaş yavaş yükselirken, yakınlardaki o baraj gölüne soyunup gireriz. sabah filmin müziklerini yapıp kaydederiz. akşam üstü kasabada dolaşıp dost canlısı olanlarla muhabbet eder şarap içer sözlü tarih belgelemeleri yaparız...

bambaşka yerlerden gelen insanların beraber kurduğu, yıktığı, belirli bir çerçevenin hafif sınırlarını belirlediği paraya dair önceliklerin değil, orada yaşadığın süreçte üretmenin esas olduğu bir bulunma hali.
bu haftaki mimarlık odaklı işe sen yazdığın kitabın getirdiği bakışı tartışmaya açıp dahil olabilir ya da hafta sonunda geçen yıl bir haftada çıkardıkları Madame Wang'in ikinci sayısını çıkartmak için avrupanın farklı yerlerinden treignac'a gelen gruba katılıp derginin bir ucundan tutabilirsin; küçük bir yazı, tasarıma dair bir fikir, üretime yönelik destek, koca bir makale vb.

bu arada on iki yıl büyük mimarlık ofislerinde çalışıp bıkmış ve birkaç yıldır rotterdam'da bir depo içinde kenarda ufak bir bar işletip sanat yapan John gibi her sabah kalkıp muhabbetlere ortak olup, sonra zamanı geldiğini düşündüğünde, gelecekteki bir yok-yerin kurgu yaşamını yansıtacak her bölümü bir karta basılacak deneysel bir mimarlık kitabı için antreman olsun diye nehir kıyısında suç ve cezayı okuyabilirsin; tüm gün boyunca. gece mangaldan sonra, barda vereceğimiz toplamda belki yirmi kişi olacağımız partide John barda onu bunu karıştırıp durur, sen Dj'lik yaparsın.

her anının eğlenceli ciddi kışkırtıcı bir hale bulanık, kaliteli söz ve proje üreterek geçirmek, en olmadık şeylerin hep beraber nasıl da oldurtulabileceğine şaşırarak, ama hep "yaparak" yaşamak...
hiçbir şeyin ortasında tek gerekenin, sadece orayı varlıkları ve paylaşımları ile zenginleştirecek insanlar olduğunu yaşayarak gördüğüm bir hayal. insana başka yerlerde birşeyler başlatma umudu veriyor.

şarköy

2011-10-18T20:55:00.000+03:00

mimarlık denen kavramı unutup, kendi meraklarıma, gözümün takıldığı şeylere, yapmak istediklerime bakmaya çalışıyorum. böyle yapınca biraz da olsa o büyük sıkıntı azalıyor.
tüm bunlar, adı "m" olan şu sepetin neresinde durur?
değil de;
bu nedir, herhangi bir açıdan?

haftasonu itü mimarlık fakültesi birinci sınıf öğrencilerinden metaleptik grubu ile, tekirdağ şarköy'e gittik. sait ali, bozcaada dönüşü keşfetme dürtüsüyle farklı bir yoldan aynı doğrultuda devam etmek istediğinde sahilde kurulu dalyanları görmüş. artık kendi kullanıcıları için adının daldır çıkart olduğunu bildiğimiz bu dalyanları görmek, unutulacak bir bilgi alanını incelemek ve belgelemek için oradaydık. yanımızda yüzkırk! öğrenci ile beraber.

dalgalı deniz, farklı tonda gri bulutlarla kaplı bir hava ve yeşil-gri-kahverengi-lacivert bir denizi arka planına alan bu narin, sanki yıkılacakmış gibi görünen yapılar; görünüşlerinin aksine dalgalara karşı sapa sağlam duruyor. daire kesitli boru profillerin denize çakılmasından sonra karşılıklı iki profil demir ya da ahşaplar ile birbirlerine bağlanıyor ve böylece bir ayak oluşmuş oluyor. ağustos ayındaki bu inşa, kıyıdan boy kurtarıncaya kadar denizin içinde, boyu geçen yerlerde de daha önce çakılmış ayaklara takılan uzatma konsol veya denize kurulan uzun ayaklı ahşap masalarla balyozlarla çakılarak gerçekleşiyor.

sıra sıra ayaklar kurulduktan sonra; her biri diğeri ile uzun ya da kısa ahşap kalaslarla birleştiriliyor ve böylece denizin yaklaşık yirmi beş otuz metre içine uzanan bu yapılar ortaya çıkıyor. her daldır çıkart farklı ihtiyaçlara göre boyu değişen bir kulübeciğe de sahip. bazısı sadece, ağın indirilip kaldırılmasını sağlayan bir çıkrık için rüzgardan ve yağmurdan korunaklı dört duvar iken; bazısı soba yatak vb. diğer mobilyaları, depolama alanlarını; dolayısıyla da farklı işlevleri karşılayacak şekilde donanımlı ve sayıları üçe kadar çıkabiliyor.

daldır çıkart sahibi balıkçı Osman amca, "bunlar doğanın desenleri" diyor.
çünkü bu yapıyı yapmak için, insanın kendi aklında buraya yapıyorum ben bunu demesi yetmiyor. dalyanın yerine, boyuna, yüksekliğine hep doğa karar veriyor.
aslında araba tamircisi olan Kamil usta, son zamanlarda kıyıda yapılmış daldır çıkartların çoğunun tasarımcısı ve yapıcısı. "önce sandalla ya da denizin içinden kıyıya yakın, dalganın kazdığı kanalları keşfediyoruz" diyor. ve detaylı bir şekilde anlatıyor:
"daldır çıkartla balık avlamak için havanın bozuk olması, suyun bulanması gerek. hava sertleşince balık açıklardan kıyıya yanaşır ve çevresine göre daha derin olan bu su altı kanallarında ilerler. işte daldır çıkartın ağı tam bu kanal üstüne gelmeli. yoksa hiç balık geçmeyen bir yerde boşuna beklemiş olursun."

karayı, bu yapının ince kalaslarında canbaz gibi terkedip, kulübenin görece genişliğinde bir taş gibi sabretmeli, balığa niyetlenen. dibini görmediğin denize dalmış bir ağ; şansına ya da denildiği gibi "kısmetine" göre, bir kaç çay içimlik, bir kaç duble atımlık zaman sonunda, çevirdiğin çıkrıkla dört tarafından yükselir ve ortası bir havuz gibi kalır. bulanık suda ağı görmeden o sırada üzerinden geçen ya da oralarda dolanan balık ağda ise dört beş metre uzunluğundaki bir fileli kepçe ile alınır.
Kamil usta, bu bahsedilen çıkrıklı sistemi geliştirip ona çarklar ve motorlar da eklemiş ve bazı daldır çıkartlarda bunu uygulamış.
balıkçılar "bazen tüm gece beklersin, daldırıp çıkartırsın hiçbirşey çıkartmazsın, bazense arka arkaya iki seferde her biri yedi sekiz kiloluk balık alırsın" diyorlar. Kamil usta zaten büyük balık gelmezse almadığını, çünkü yalnız avlandığından, yoldan uzak ve aşağıda kalan daldır çıkartından dönerken tek seferde ancak iki büyük balık taşıyabildiğinden, torbalarla sandıklarla uğraşmadığından bahsediyor.
ama bu yaz her kıyıda duyduğumun aynısı bu kıyıda da tekrarlanıyor. "balık azaldı".
üç aylık bir av süresi olan daldır çıkart artık kendini bu bilgi ve eylem alanına ve keyfe adamadığın sürece kullanılmıyor, çünkü kazandırmıyor. Osman amca "masraflar ancak çıkıyor, hatta çoğu zaman zarardayız bile" diyor. ardından da başlarındaki yıkım derdini anlatıyor.

iki bin iki yılından sonra yapılan daldır çıkartlar için maliye o zamandan bu zamana ödenmiş vergileri belgelemelerini, belgeleyemeyenlerin daldır çıkartlarının yasadışı sayılıp yıkılacağını bildirmiş. Osman amca üçüncü kuşak balıkçı. Selanik göçmeni. kullandığı daldır çıkartın yeri altmış yıllık. bu yapılar zamana o kadar dirençli değil. hemen her yıl tadilat görüyor ve bazen de tamamen yıkılıp yeniden yapılıyor. kullandığı daldır çıkart iki bin ikiden sonra yapılmış ve belge gösteremiyor, maliye de ona belge bulamıyor. yaptığı işten dolayı yaşına göre fazlasıyla yıpranmış bedeni umutsuz, ara ara yaptıkları işin zahmetlerini ve bu yapılara bağlılıklarını anlatırken gözleri doluyor.
kıyı boyunca yirmi beş, otuz tane daldır çıkart var. bunlardan sadece yedi tanesi istenilen belgeyi gösterebilmiş durumda. her biri kendi yerlerine özgün, kullanıcısının ve kurulduğu yerin hikayesini anlatan neredeyse yirmi kadar yapı yıkılacak. denizden on metre içeride, hem kamusal kullanım alanlarını, kıyıyı işgal etmiş, hem doğaya girmiş(!) binaların yapımına izin veren kanun yapıcı ve uygulayıcılar, denize zarar vermek bir yana, ondan öğrenen, üzerinde zarifçe yükselen, başlı başına belirli eylem ve yapım geleneğine dair sanki bir kitap olan bu yapıları yıkmak için bir an bile düşünmüyor.

tesadüfen girilen bir yol.
insanları nelerle karşılaştırıyor; kimlerle tanıştırıyor; neler neler düşündürtüyor. unutmanın ne kadar kolay olabileceğini hatırlatıyor. mesela istanbul'daki bu dalyanlar unutuldu.

Ucmak dere/ sarkoy

2011-10-15T20:13:00.001+03:00

Su anda yok olacak bir yapi gelenegini belgelemek icin donuyoruz.

hayattayolculuk

2011-10-08T01:35:00.001+03:00

hayattayolculuk bugün başladı.
şimdilik detaylar burada. biraz ciddi okunuyor. detaylar yakında.

tersane

2011-10-08T01:24:00.003+03:00

itü mimarlık fakültesi birinci sınıfı ile geziyoruz. 7 yürütücüye 140 kişilik bir delilik. inatla garip yerlere gidiyoruz. mesela haliç camialtı tersanesi.

we keep goin' round in circles

2011-10-08T01:14:00.006+03:00

dön dolaş, aynı yere mi geliyorum?
yok canım. çabalamanın kıymeti vardığın yerden bağımsızdır. uzun mesafeler kat edip, kat edişlerde uzun zamanlar geçirince yine başladığın yere geliyorsan...
bu olumsuz birşey olamaz.

bu ay izmir'e çok gidiş geliş var. hepsi ilk gidiş-gelişten tamamen farklı...
mimarlık haftasında atölye yürütüyorum. Paris'ten sonra İzmir'de de bir nobonLounge yapıyorum. iki hayal daha gerçekleşiyor...

geçen ay yazamadıklarım var, dönüşen yazlık ve Treignac. sıra bu ay onlarda, sonra atölye, tersane gezisi, birkaç hayal, ortalıkta gördüklerim...

kim demiş dön dolaş, aynı yere geliyorum. ne dönüp dolaşan aynı kişi, ne dolaşıp gelinen yer aynı yer, onca yol ve zaman sonra.
ama güzel bir şarkıya güzel bir söz olur. olmuş da.
ekim.

10.11

2011-10-08T00:50:00.003+03:00

eylül kapanıyor.

2011-09-30T12:28:00.001+03:00

treignac Ekim'e kaldı. ilk olarak onu yazarım.
Ceylan Ertem'in torun şarkısını dinlerken konserde aklıma şu geldi:

Herkes inandığı ölüm sonrasını yaşayacak...
varsa var yoksa yok.
İnandığınla didişmeye gerek yok, gerçekten inanıyorsan, çünkü her nasıl inanıyorsan öyle olacak. şu anı biraz rahatlatır mı?

ekime doğru...

gündüz düşleri

2011-09-29T01:06:00.000+03:00

kahvehane çardağında akvaryum görmek.

kendine çelme

2011-09-29T01:00:00.000+03:00

ama hakem olan halk görmedi tabi. güzel perdeleme ile gösterilmiyor, ya da görse de takılmıyor zaten.

muhafazakarların, ecdad eserlerinin ırzına geçme faaliyeti tam gaz sürüyor. tanıdık kayırması ile neredeyse şu denilmişcesine; "ya o kadar göze sokmasaydınız olurdu, yıkmak zorundayız şimdi birazını" yapılmış demirören alışveriş merkezi, ağa camiini tahrip etti. cami ibadete geçici olarak kapalı. çevresinde tadilat paravanları...

inancın odağı kaydıkça, mabetleri de birbirleri ile sanki çekişmeye başlıyor.
uf olmuş, öpeyim de geçsin.

sipariş üstü geziler!

2011-09-29T00:50:00.001+03:00

barış, buraları özlemiş, acıkmış. istanbuleats sitesinde de bir dürümcü görmüş.
sipariş verdi. buraya git bir dürüm ye diye. aradım buldum gittim yedim. yazıda denildiği gibi coşkulu bir damak şenliği yaşamadım. belki yediğim acı biber turşularının perdeleyici etkisinden dolayı. ama olsun.
nedensiz yere gitmek, keşfetmek, keşfi içinde senin bir parçan haline getirmek ve sonra o yemeği zamanı geldiğinde acısıyla hatırlamak!

başkasının damağı olmak!

şehrin dışından gelen, kırılamayacak yoğun talepler, buradayken, buraya çok alışan bünyeye ilaç gibi geliyor. çıkılan yolla keşfedilebilecekler hedefle sınırlı kalmıyor! bir ihtimaller alanı ayaklarına yol oluyor. bu kenti yeniden keşfetmenin bir yöntemi olabilir. hep dışardakilerin merak edip bulduğu şeylerin peşinden gidip, onları keşfetmek!

başkasının eli ayağı gözü kulağı olup kendini de ikiye üçe dörde katlamak...

açılış.

2011-09-29T00:37:00.000+03:00

dün istanbul tasarım haftasının açılışına gittim.
davetiyem olmadığı için telefonla konuşuyormuş gibi yapıp, davetiye soran görevliye; davetiyesi olan arkadaşımı arıyorum dedim, tamam buyrun dedi, girdim...

geçen sene köprünün tamamına yayılıyordu, her iki kıyıdan giriş vardı. bu sefer sütlüce tarafından girilmiyordu. o yüzden gecenin en güzel şeyini yaşamak zorunda! kaldım. akşamın o karanlığında, sakin haliç'i, kenarı neredeyse su seviyesinde küçük bir kayıkla geçtim. köprünün altından geçerek...

katılımcı tasarımcıların cemiyet eğlencesi açılış. heyecanı olmayan bir sergileme kurgusu ve ruhsuz standlar. herşey çok eğreti geldi, köprü neredeyse boştu. fuara katılım azdı. heyecan doğuran birşey yoktu. perry anderson okumama örnekler ortalıktaydı, zamansız "retro stiller-imgeler". of...

tabi ki, tasarım haftası sadece bu köprüde gerçekleşmiyor. bu organizasyona, fuara eşlik eden reklamlar, haberler, duyurular ile her yerde, aklımızın içinde...fuarın dışardaki sesi, kendi boşluğunda yankılanarak; dışında çoğalıyor. bienal vb gibi etkinliklerin yüksek desibel gürültüsüne karışıyor, dayanılmaz hale geliyor.
babam telefonda, medyaya maruz kalmış şekilde " istanbul tasarım kenti oluyormuş " diyor. "olur" diyorum.
olmuştu da, yine olur... istanbul hep böyle zaten. ya bir nostalji ya da bir hedef; asla şu anda öyle var olamıyor.

istanbul'un tasarım haftası mükemmel tasarlanmış uluslararası benzerleri gibi kurgulanan ve pazarlanan birşey olmasa, bitmemişliği ile, kentin işporta geleneği, sürekli yarım bırakılmışlığı ve yasadışılığına bulansa, kendini kentin gündelik hayatı gibi çok ciddiye almasa, kalıcı olmaya çalışmasa, onlar bunlar ne der demeden, yine kentin o vahşi çılgınlığından örnek alıp bencil olsa, önce kendini kurtarsa?

sonra tabi Derin'e bedava yer de verirler, köprünün diğer tarafı da dolsun diye...
siz hayalgücünü, nedensiz üretimi, coşkuyu insanların içinden söküp atın, herkesi bir sistemin içinde var olmaya zorlayın, umutları kırın, genç kalabalıkları tasfiye edin, aralarından size benzeyen azınlıkları seçip seçip gösterin. sonra da birkaç kodamana sarılın.
tasarımdan konuşmak için önce onu keşfetmek var etmek...
aman neyse.

bedavanın...

2011-09-28T23:56:00.001+03:00

herhangi bir şey için, bir ücret ödenmediğinde, sanırım çoğu insan o şeyi çok kolay gözden çıkartıyor.
parasını verdiyse insanlar, kendileri için en imkansız algı kapıları bile açılıyor. en azından gibi oluyor!

bunu daha çok gösteri sanatlarına dair performanslarda düşünüyorum.
nerede olursa olsun, davetiyenin fazlaca dağıtıldığı her konser ya sürekli bir uğultu ile geçiyor ya da garip anlarda ortalıkta dolananlar, girip çıkanlar, o anı umursamadığını her hareketi ile belli eden insanlar, yaşadığım deneyimi sabote ediyor.
hayır. kimse istediği yerde istediği gibi davranamaz.
evet. herkes dilediğini yapmakta serbest tabi. ama kendi umursamazlıklarının süslediği o parlak bencillikleri ile, daldığım o tatlı hayal yoğun uykudan beni çekip çıkartma hakları yok. gelmeyin. ya da olumsuzluk tavsiye etmeyeyim. başka yere gidin. nerede mutlu olacaksanız.

pera müzesi, müze olmak ona yetmemiş ve kafesi yeterince iş yapmamış olacak ki, çarşambaları konserler düzenlemeye başlamış. öğrencilere bedava konserler; mekan biraz küçük akustik olarak da pek ideal değil. ama yine de güzeldi. tatlı bir otel lobisi havası...
bu işletme modelleri az da olsa böyle imkanlar yaratıyor, bedava performanslar gibi...işletmeye dair bu çıkmazların artarak devam etmesini diliyorum.

akıllı bir şekilde, bedava girenlerin içeride içecek tüketme ihtimali üzerine kurulmuş bir ticari denklem..

ceylan ertem, şu an belki ortalıkta en ilginç müziği yapan, yaptığı müziğe çok güzel türkçe söz yazan ve bunu yine insana ilham verecek şekilde sunan biri... istediği müziği yapan, piyasayı çok takmayan ve böyle var olmaya çabalamanın sıkıntılarını, ikincil kaynaklardan bildiğim üzere çok derin yaşayan biri...

tesadüfen gittiğim ortamda umursamazlıklarının süslediği o parlak bencillikleri ile beni tatlı hayal yoğun uykumdan uyandırdılar. tamam mekana kolay sığılmadı, kalabalıktan izleyecek yer kalmadı, konser biraz geç başladı, içerisi sıcaktı...

çoğunluk maddiyat üzerinden kıymet biçmek dışında hiçbir şekilde değerler sistemi kuramıyor mu? karşısında para olmadan, inat olmadan, süründürme, çekişme olmadan inanamıyor muyuz, coşku duyamıyor muyuz, hayal kuramıyor muyuz, kapılamıyor muyuz?

bir büyük mermer oda.

2011-09-28T22:47:00.000+03:00

Bir eski resim duvarda. Belki Beti belki Pola. Markiz'de oturmuş sakin. Seyrediyor zamanı gözlerinde tozlarla. Günlerden güz mevsim sepya. Bir tüy kalemle çizilmiş bekler. Bir hayat daha olmalı der gibi. Kahverengi tonlarda uykularda. Ah bu ne sevgi bu ne ıstırap. Bu şarkıyla gönlüm ne harap. Al al olmuş gül yanaklarınız. Bu mahçup nazlı bu eda bu hal. Bir mısra gibi ağzınız. Dillenmemiş dinlenmemiş bakire aşklarda. İstanbul hatırası, bir yerinde altın yaldızlı tarih ve yazı.
Aysel Gürel
(bir de sezen aksu'nun müziği tabi)

ps:

2011-09-25T21:03:00.001+03:00

L02

2011-09-25T20:27:00.003+03:00

paris-berlin

2011-09-24T21:45:00.003+03:00

biri bitmişse diğeri yapılıyor.
paris merkezinde korunmak için dondurulmuş; binaları yönetmelikler, insanları da kibir değişmekten alıkoyuyor.
tüm ilişkiler çeperlere doğru gevşiyor. kentsel yaşantı kırsala, tarihi binalar yenilere, sert insanlar daha rahat tiplere karışıyor.
berlin damar damar karışık. yeni eski içinde, yıkılmış, yapılmış, yeni yapılan iç içe. insanlar; ne iseler, o kendilerini, bir an inkar edip başka birşey, başka biri olabileceklermiş gibi. yersiz, zamansız, dilsiz. kim yabancı kim değil? yer yurt tarih sınır, her an yıkılıp her an defakto ya da tabu olacak ve bir sonraki an yeniden inkar edilip unutulacak gibi.
paris hep kendi tarihi, hep kendisi. hiç dönüşmeyecekmiş gibi. ikinci dünya savaşında yıkılmamak için teslimiyetinin lanetini yaşıyor. vampir hayatı.
berlin aynada kendi suratına tükürebilir. şiddetle! sonra yavaş yavaş kendi aksine yaklaşıp, nefesle buğlanan kendi dudaklarının görüntüsünü sessizce öpebilir.

paris, bir cafede neredeyse olmayan bir küçük elbise ile kaykıla kaykıla oturan, sigarasından uzun uzun nefesler çeken, çok yakından ve tüm flörtöz hallerle konuşulabilecek ama asla içine girilemeyecek biri. ben diyor: je m'appelle Paris, enchanté.
berlin sen ona ne dersen o adı alıyor, kimliklere bürünüyor: Ich bin wer du magst.
akıntıyla tembel bir sandal gezintisi ise paris, berlin pedallı bir su aracı ile yapılan bir keyif.
berlin'de giriş-çıkış/kapı/geçit çok ve işgal evleri ile sokak sanatının özgürlüğü gibi hemen hemen hep açık. paris'te güvenlik görevlileri, dedektörler, çanta kontrolleri, üst aramaları...
gece örtüyse, ya da mitolojik/fantastik bir öyküdeki sihirli bir pelerin; ikisi de giydiğinde vardıkları yer sanki, neredeyse aynı mahalleler oluyor. pigale'de bar önü ayakta plastik bardakta kaldırıma sıkışık dumanlı sohbetler, niemandweisstobeseinesolcheadressegibtStrasse ile benzeşiyor. parisliler isteksiz kırık bir ingilizce ile fransızca bilmeyenleri öğrenmeye iknaya çalışıyor, berlinliler o dilden bu dile hepsini birbiri içine katarak zıplıyor. o anda o sohbette var olmak anlamak ve anlaşılmak için göçmenlerin canbaz karışık dillerinin yöntemlerini kullanıyorlar.
paris masada seni kitleyen, yaşlılığına rağmen dinç o çok konuşan anılarına tutkun amca; berlin masada sabırsız sana sürekli diziyle "hadi hadi gidelim" diyen, seni kışkırtan yazlık yer ergeni.

her ikisine girip çıkarken korunuyorum. akıl, bulaşıcı bulandırıcıların hasta eden, mazallah uyuduğum uykudan uyandırıcı etkisinden korunmak için; berlin için tek gecelik, paris için çok kısa bir ilişki denilebilecek süreler boyunca, bu yüzden zevke hep mesafeli.

yazılanlar zaten anlatı olmanın mesafesini taşıdığından olana hep uzak. olanı gözleyenin olana o andaki mesafesi ise arayı iyice açıyor. anımsama anımsanıyor yazarken.
sonunda istanbul'a dönülüyor, ki o:
mahalledeki çok konuşup aklında düşüncelere yer bırakmayan, geyiği ile kendini sözlerde hakim kılan, mahallenin küçük dünyasının büyük kahramanlarının kankası, yalancı bıçkın; "abie naber yea, nerelerdesin be turrist, komansaba bokumuyiieen..." deyip enseden çekiyor.

eliasson atölye yanı.

2011-09-24T02:15:00.003+03:00

yenifoça

2011-09-24T00:31:00.000+03:00

kot farkından kat kazanma, balkon giriş, yandan giriş, "sokağınlaşan" merdiven (oyun alanı) bina önü sohbet sandalyesi. evirip çevirip yeniden yazılabilir. bir de garip şekilde dinamik. şaşı bak şaşır.

ilan

2011-09-24T00:00:00.000+03:00

herşey bir kabülle mümkün.gerçeğin keşfi. "mimarlık yoktur" // tüm tartışmalar diner. adı tekrarlanmaz ve olmayan şey öğretilemez. herkes yalnızdır, başlama noktasında. yapılanlar bir alana dahil olmaz, kıyaslanamaz. herşey başa, sona, ortaya mesafesiz, sadece ortaya çıktığı bağlama aittir. özgürlük. şeyleri nefesler taşır. al, ver, öl, ver...

kiyorum.

2011-09-23T23:31:00.000+03:00

die dritte seaule

2011-09-20T15:12:00.001+03:00

"Hep hatırla, güçlü kral, tanrılar
çizdiler hepimizin kaderini
çok seneler önce. Sonsuz olan
yalnızca onlardır; biz zayıf insanlarsa
ölüme mahkumuz,
tıpkı senin başına da er ya da geç geleceği gibi.
Yapacağımız en iyi şey
şarkı söyleyip dans etmek.
zevk almak sıcak yemekten, soğuk içecekten.
aşkınızın yaşam vereceği çocukları okşayın.
tatlı, serin sularda yıkanın.
neşeyle oynaşın seçtiğiniz karınızla.
neşelenmenizi istiyor çünkü tanrılar
küçük şeylerle, kısacık günlerin boş zamanlarında."

Gılgamış'tan. yaklaşık beşbin yıl önce...

nobonLounge - İzmir

2011-09-18T18:42:00.000+03:00

Sonunda HafifParti İzmir'de!
Bu bir aşı...
Ya tutarsa;
NEDENOLMASIN!

nobonLounge, müziği, içecekleri, muhabbeti ve ortamıyla geliyor.

Mimarlık haftasını ve İzmir'de İZBAN üzerine yapacağımız atölye çalışmasını bahane edip, Cumartesi akşamı, Coffeeco'da buluşuyoruz.
Müzikler lounge tarzda başlayıp, house ve deep house'a kayacak.
Yine eğlenceli oyuncaklar var; NOBONATA var...

Bu bir yaratıcı kafalar buluşması. Herkes davetli ve herkes herkesi davet etmeli. Buluşmak, tanışmak, konuşmak ve eğlenmek için toplanıyoruz.
Geri sayım başladı!

bir oku/

2011-09-18T18:21:00.000+03:00

"bir yazar, yazmak ve yaşamını sürdürebilmek için para kazanmak zorundadır doğal olarak. ancak çalışmalarını hiçbir zaman bir gelir kapısı olarak görmemelidir. bu çalışmalar başlı başına amaçtır zaten. yazarın kendisi ve diğerleri için ancak yetecek bir gelir kaynağı olabilirler. sağladıkları o kadar az bir gelirdir ki, yazar, gerektiğinde, kendi yaşamını diğerlerinin yaşamı için feda etmek durumunda kalır. basın özgürlüğünün ilk koşulu gazeteciliği bir meslek olarak görmemektir."
Genç marx demiş: Sanat manifestoları, s. 235; iletişim yayınları.

adı geçen mesleği değiştirip tekrar okunabilir.

"bir tasarımcı, tasarlamak ve..."
"bir hayalci, hayal kurmak ve..."

okuyunca tedirgin olanlar, ve denilenilenin tersi olana dair akıl vermek amaçlı telkin ve tespitlerde bulunacak olanlar; zaten bir sussunlar. onlar için başka bir yol yok zaten, semirmiş bir tutsaklık. o da güzeldir yanlış anlamayın. sadece imkanlara açık kapılgan deneycileri, denemeden kırıp boyunduruk altına almasınlar.

neredeyse sanat.

2011-09-18T18:12:00.002+03:00

yani insan, kim ingilizce biliyor diye düşünüyor. ama bir yandan da şiirsel; tamamlıyor ya da beraber oynuyor gibi...

artı atın.

2011-09-18T00:31:00.000+03:00

emlağı anlamak için gezmekten başka çare yok. çünkü gezince ölçekler nitelikler değişiyor. bir yandan da pazarlamaya dair slogan ve stratejiler derinleşiyor. çünkü o yere özel, nokta atışı stratejiler işin içine giriyor.
geleceğe artı atın!
ister otur, ister öğrenciye kiraya ver!

ayrıca tüm logolara ve görselleştirmeye dikkat.

zapata memlekette.

2011-09-18T00:25:00.000+03:00

unuttunuz belki diye hatırlatayım.

2011-09-18T00:22:00.001+03:00

bu tatlı küçük noktalar istanbul'a özgü bir oyun değil, sanat işi değil, rölöve çalışması değil...
e ben de yapmadığıma göre; olsa olsa belediyenin işgal alanlarını işaretlemek için yaptığı boyayı temizlemeye çalışıp temizleyemeyen ve onu altın rengi bir izden, beyaz bir noktaya dönüştüren işçilerin işi.
bu noktaların göstergesi olduğu ana konuya ise hiç değinmiyorum, ki görünen, az bilgiyle kendi belleğini hala taşıyor, onu görene açıyor.

açılışlar

2011-09-18T00:16:00.000+03:00

bienal başladı. ortalık kaynıyor. başka etkinlikler, açılışlar partiler de yolda. ben dizi biraz sakatladığımdan hafifce yandan izliyorum.
açılışta kendini sezdiren ama gizlenmeyi başaran şu Kazıyınız mektuplarını dağıtanlar, ortalıkla küçük bisikletiyle dönüp duran çocuk ve kenarda oturanların da aç olaibleceğini düşünüp iki kez özellikle parmaklıklara gelen servis yapan çocuk, favorimdi.
sergiye hızla bakıp, dız ağrısının emrinde, merdivenleri ağır aksak inerek huzuru parmaklıklarda buldum. nishizawanın fikri güzel basit. en dar yerlerinden geçmek, sergiyi gezmekten daha eğlenceli.
ama biliyorum ki ben sanattan anlamıyorum...
hayırlısı..

görele pidesi.bornova'da

2011-09-18T00:10:00.000+03:00

bendeki pide kavramını altüst eden pide. gelişi, yenilişi, tadı...yenir.

Bu ne guzel gündü

2011-09-13T17:05:00.001+03:00

Hatirliyor musunuz?
Cevrede kimse yoktu.
Yaratim akla hapis eller tutuktu. Elimi kullanamamayi yasadiktan sonra aklimi da kullanamamayi deneyimlemis olarak yeni bir zamana giriyorum. Sizler de degisiyor musunuz?
Eylul ne kalabalik. etkinlik etkinlik ustune.
Bunlara ek NOBON etkinlikleri de basliyor.
Ekim'de Izmir'deyim. Mimarlik haftasinda atolye calismasi yurutuyorum. O haftasonu Paris'ten sonra nobonlounge Izmir.
Eylul hazitlikla gececek. Bu ay berlin paris treignac degerlendirmesi yazacagim. Babamin bizim yazlikta yarattigi kendinden muzeyi gundelik hayat yaratim ve tasarim cercevesinde degerlendirecegim. Ek olarak istanbuldaki kesiflerimi yazacagim. Biraz gec basliyorum ama olsun.
Bu ne guzel gün demeye odaklanmaliyim bir de...
Sonrasi bol -di li...

Zmr

2011-09-13T16:56:00.001+03:00

Burada da vapurlar gunesin onunde kevgir gibi...

09.11

2011-09-11T02:41:00.000+03:00

kent.selk.ovan

2011-08-28T18:22:00.000+03:00

çoğu zaman havalara bakarak yürümenin tatsız kazalara yol açabileceği düşünülür. doğrudur da...bazen.
ama göze bile, bir an alışık olduğu doğrultudan başka yön tanımayan aşırı temkinlilik ile hep varılan yer dışında nereye gidilebilir?

keşifler, şüphesiz keşfedene etkiyen her şeyden etkilenir. mevsimler, öylesine gezinen bakışlar, çokça tesadüf ile harmanlanmış... nisan ayı, bezgin akıl, dolmuşun penceresinden alakasız yerlere bakarken, daha önce kim bilir kaç kere gözü gezdirdiği o noktadan geçerken takılıyor! yaprak vermeye başlamış ağaçların üzerinde, İstanbul'un orta yerinde, ağaçların üst dallarına yerleştirilmiş kovanlar.

%100 organik mi bilmiyorum ama gümüşsuyu'nda İnönü stadının hemen yanında, yüksek bir kaç ağaca dağılmış, bir ikisine çok sayıda yerleştirilmiş dikdörtgenler prizması ve fıçı biçiminde...
oraya kim çıkar, kim nasıl o basit strüktürleri inşa eder, kim ne zaman nereden gelir, nereye gider, ne miktarda ve ne kadar kaliteli ürün elde eder, hiç mi görülmez, ya da görülür de bir şekilde görünmez mi?
İstanbul'un belki de en yoğun trafik kesişim yolunun yanında, iki haftada bir yaşanan futbol kalabalığının kenarında bunu kim akıl eder nasıl mekanizmaları kullanarak yaratır ve devamlılığını sağlar?
haziran hasatı yaklaşırken pusuya yatmak ve keşfetmek iyi bir yöntem olabilirdi.

gündelik hayatta doğaçlamaya çokça yer olmalı. bunu ikinci prensip olarak alalım, birincisi altta...
kurulu düzenin dinamikleri insanların kendi araçları ile özgün eylemlerde bulunmalarına izin vermeli. "vay anasını nasıl olur?" denilenlerin gerçekleşmesi sadece kurnazlıkla bireysel fayda sağlayan, doğrudan menfaat ya da işgal anlamına gelmeyen edimleri de anlattığında kent ilginç bir yer olacaktır.
yapılanlardan ötürü değil, o durumları var edenlerin esnek ve yaratıcı düşünme biçimlerini benimsemiş olmalarından dolayı...
bunun gerçekleşebilmesi için de herkes şu bir numaralı prensibi sıkı bir şekilde uygulamalı.

kentsel yaşamda herkesin uyması gereken düzenleyici kurallar olmalı, bu düzenleyici kurallar doğaçlamaya imkan veren koşulların yaratılmasına ortam sağlamalı. ulvi kurallar değil, bizim şu an yapmadığımız basit şeyler. sıraya girmeyi bilmek, belli durumlarda bekleme sabrını göstermek vb. mesela, otobüs şöförü aralarında üç yüz metre olan bir duraktan diğerine varmak için hareket ettiğinde, en sol şeride geçip tam gaz gidip sonra diğer durağa yanaşmak için tüm akan trafiği keserek en sağa yanaşmaya çalışmamalı. kuralsızlık, trafikteki insanların hayatlarını potansiyel olarak tehlikeye atarken, gerçekte herkesin hayatından doğaçlama zamanlarını çalıyor. hiç uygulayamadığımız basit sakin temel kurallara hiç takılmadan, onların yarattığı daha üst düzey karmaşaları aşmak için onlar kadar karmaşık, uygulama biçimleri baskıcı kuralları şiddetle var etmeye çalışıyor ve onları yaşama üstün kılmaya uğraşıyoruz; iş iyice karışınca bu ahlak diye birşeylerle temellendirilip nerede nasıl yaşadığıma karışmaya kadar dayanabiliyor...

halbuki; doğaçlamaya imkan veren gündelik hayat ve o imkanların oluşmasına izin verecek durumları yaratacak , bizzat özgürlüğü talep edenler tarafından sahiplenilip uygulanacak temel kurallar yeter.
o zaman belki daha çok kovan; ya da artık kimler neler yaratıyorsa...

sonuçta kuralsızlıklarla kaybedilen tüm zamanlar birey düşünüldüğünde, ve "da sein" hatırlandığında, soyut bir kavramı değil, başı sonu mezar taşında tescillenecek olan hayatın ta kendisi...

çözümü biliyorum.

2011-08-21T17:20:00.001+03:00

şimdi ortalık yine karışık.
ortalığın özellikle bulandırıldığını da biliyorum. hayal kurmaya, istediğini yapmaya alan bırakmamak için yapıyorlar. aklı işgal ediyorlar.
oyunun kendisi bu. tuzak olan oyunun; olanın tam da kendisi.

bombalar patlıyor, gösteriler yapılıyor, kadınlar öldürülüyor, kızlar taciz ediliyor, erkeklerin ağzının suyu akıyor, akan sulara şükrediliyor, karşılarına çıkanlar içki diyor masa diyor, yaşam tarzı diyor, doğa katlediliyor, herşeye bir değer veriliyor, ekonomik değerler hergün oynaşıyor...

kendi içini sakinleştiremeyen yönetici başkasına akıl veriyor, tehdit ediyor...

(bir dakika; bu çok güzel bir nokta çünkü sanırım çoğunluğun, okuyan ve yazan dahil içini anlatıyor)

histeri, kendine güvensiz bir erkekliğin başkasının organını ödünç alarak oyuna girmesi; ya da kendi arzuladığını başkasına sunarak olan bitenle skor kaydetmek...

inancın kıyafete indirgenmesi ne kadar yüzeyselse, çağdaşlığın da kıyafete hapsolması, içkiyle sulanması da o kadar yüzeysel.
kıyametteki (çaresizliğin telaşıyla dokunmuş) inanç yoğunluğunun, çıplak bedenlerin yanyanalığını anlamsız hale getirmesi söylencesi ne derin bir inanışı anlatıyor aslında. inanış bedende değil, oluşunun yargısında.
ama yukarıdaki gibi, kendi içini sakinleştiremeyen her beden şeytanı dışında buluyor...

çağdaşlık da bedende değil. ne giydiğinle ne yeyip içtiğinle alakalı değil; yine oluşunun yargısında. çünkü bedenler ki ben şöyleyim böyleyim diyenler hep o olmadıklarını söylediklerine nasıl da dönüştüler.

böyle olunca, bu iki durumun karşılaşması da karşılıklı bir tartışmayı değil tabi ki çatışmayı doğuruyor...

çözümü biliyorum.
ben özgür bir yaşam düşlüyorum. gerçek anlamda özgür. sözde değil. zihni açık, geleceğe bakan, bugünden tad alan, hayal kurulan ve onları gerçekleştirmek için çalışılan çağdaş bir yaşam.
herkes şimdi biraz sakinleşip sessizleşsin. yaşamak istediği hayatı örgütlesin. bunun biçimsel bir şekilde göstergelerle sağlanamayacağını ve artık kendilerinden başka bir kurtarıcının da olmadığını bilerek, olan bitenle yüzleşip, içi dolu şekilde ve dürüstçe örgütlesin.
yahu şu hayat denilen şey ne ise, onu özgürleştirmek için içinde bulunulan durumların sınırlarında kenarlarında kırıklarında neler yapılabiliyorsa onları yapsın ve yaşasın! çevresinde beş on kişi ile beraber onları kendi hayaline katarak ve bencil olmadan onların da paylaştığı ortak hayallere katılarak...

bu iş yaşayarak, yaratarak ve yaşamı görünür kılarak olacak. didişmeler içinde çatışarak değil.
ve tüm bu hislere rağmen didişmeler yaşanacaksa, onlar da yaşanacak, sıkıntılar çekilecek ama asla düşülmeyecek, her anlamda mümkün olan en uzun süre ayakta kalınacak ve hep hayale dair umut beslenecek.

hepberaber yaşayarak herşeyin nasıl evrildiğini göreceğiz. ama en azından içinden ve ona müdahil olarak; kendimize ait olmayanı izleyip, heyecanlanıp, üzülüp, sevindiğimiz ya da galibiyetler hissettiğimiz bir filmden farklı olarak.

promenade planteé

2011-08-21T02:11:00.000+03:00

biz NewYork'taki high line'ı bilirdik...
yanılmışız.
yanılmayı boşver aldatılmışız. o projenin yarışma sürecinden beri bir takipçisi olan ben, yayınlandığı o kadar yerde bundan bahsedildiğini görmedim...

1859 metro hattının yükseltilmiş bir parka dönüşmeden önceki kaderi, '69'da terk edilmesiyle biçimleniyor. uzun süre boş kalıyor, '86da yeniden tasarlanıp düzenleniyor. uzun bir süreç, 2000 yılına kadar devam ediyor.

şehrin dışında kalan vincennes parkına kadar uzanıyor, 4.7km. yeni gelişen konut alanı, kent merkezi ve bu park alanı arasında yaratılmış yaşayan bir bağlantı.

parçalı olarak tasarlanmış, zamana yayılmış bir iş. yerden 10m. yüksekte bir park.
başından sonuna yürüdük.

herşeyi bilememe gerçeği ve bilginin benim zihnimde zihnimin dışında bir ilişkiler dizisi ile kurulduğunu bilmeme rağmen...yine de yazıklar olsun.
bu durumda insan zaten akademik olmak ne, bilgi nasıl yaratılır, nasıl saklanır, hissettiğine git, vs gibi duygularla cebelleşiyor. çünkü bilgi açık şekilde anlaşılabildiği üzere, garip tanışıklıklar üzerinden ortaya çıkıyor...yani tesadüfler.
yürümek ve tanışmak güzeldi.
kendi yüzeyselliğin ile karşılaşmak da;

benim günahım değil tabi ki sadece...çevremde doğru dürüst araştırmalık menüler kuran da yok...burnu havadalık da altı boş olunca acayip komik oluyor.durmadan gülüp duruyorum.

görünmez iğneler.

2011-08-19T20:54:00.001+03:00

şimdi fransa'nın göbeğinde, iklimi karadenize benzeyen, çevresindeki dağların arasında sessiz, taştan bir eski kasabadayım. chopin dinliyorum, karnım biradan şiş.
beynime görünmez iğneler batıyor.

müzenin güzelliği, eğer öyle düzenlenmişse, sana şeyleri zaman dizinsel olarak göstermesi.
derin tarihsel toparlamalarda çarpıcılığı belirsizleşen bu gösterim, yakın çağın hızlı değişimini konu aldığında ise olduğundan da daha çarpıcı hale geliyor.

musee arts decoratifs'de dolaşıyorum. sıradan...ağır, koyu renkli, dökümlü dökümlü kumaşların, ağır bol ince işlemeli mobilyaların arasında; 19. yy'ın başları. herşey çok net, o zamana dair aklımdaki tüm resimlere uyacak şekilde, sürprizsiz. hızla geçiyorum. yüzyılın ilk çeyreğinde hızımı koruyarak devam ederken, garip birşey oluyor. o ana kadar, gördüğüm tüm resimler, portrelerde natürmortlarda çok gerçek iken; birden sanki biri gözümden net görme yetisini alıyor. tüm o netliğin arasında, buğulu bir dünyada, birbirine kaynayan renkler, ordan oraya hareket halinde insanlar...sanki biri aklımızı bulandırmış gibi. akıl bu bulanıklıktan memnun resimle geçirdiği zamanını uzatıyor. sanki ben zaten böyle görüyorum, aradan hatırladığın net imgeleri seçen sensin diyor.

zamanının ayağına çelme takan bir izlenimci tablo, o kadar aykırı ki...

devam ediyorum; birden arts nouveau başlıyor. ilk örnekler o kadar mısır mobilyaları kopyaları ki; tavan süslemeleri firavun mezarlarının tavanlarını hatırlatıyor; organik formlar tropik adaların işlerini; oda içi bölücü paravanların detayları japon mobilyalarını... tarih tam da kolonilerin kültürüne derinlemesine giriş yapıldığı bir zamanın olgunluk devri.

o zamanın kendi küçük aralığı içinde hızla almaşık işler türüyor.

art deco, modernizm, altmışlar, yetmişler, seksenler...zaman hızla geçiyor. marc newson, olan bitenden haberdar olmalı ki şunu yapıyor...

yenilik daima karşılaşmalarla ortaya çıkıyor. öteki olana uzak durup onu kendinden hatta yaşam dediğinden dışlamaya çalışmak, kendine kapanmak pek bir işe yaramıyor. karşılaşmanın yoğunluğu da yaratımın özgünlüğünü belirliyor. aynı yaratıcılıkta olduğu gibi. kendi uğraş alanınla karşılaşmanın yoğunluğunca üretim sürecinde ve ürününde yaratıcı oluyorsun.

bu açıdan, herkesin bilmesine rağmen, hiç konuşulmayan ve bu yüzden de kendine söylenen yalanlar kadar komik, güncel parizyen yabancı dışlamacılığının ne gereksiz olduğunu düşünüyorum. müzenin bunlara sahip olması o kültürlerin sayesinde.

tabi burada, bu burnu havadalığa imkan veren şu düşünce olabilir. onlar zaten oradaydı, ben gittim, aldım, inceledim, evirdim çevirdim ve yeniden kurdum. bilgiyi görünür hale getirdim, yazdım, çoğalttım paylaştım. artık bilgi benim.

zamanımızın çoğunu geçirdiğimiz topraklarda yazılmamış görülmemiş gösterilmemiş o kadar şey var ki, önümde arkamda sağımda solumda, kariyer olarak sonsuz saklambaç ebelikleri düşlüyorum.

hussein nereye bakıyor?

2011-08-13T14:05:00.002+03:00

bizim görmediğimiz, şu ileride binaların ötesinde, yuvarlağımsı tatlı dünyanın hafif kambur sırtının gerisinde sakladığı bir yere...
ya da zaman mekan ötesi, hayalindeki bir uzaydaki bir "yokyer"e...

musee des arts decoratifs'e sergisine gidiyoruz. kapıdan girince sertab erener bangır bangır "üzgünüm leyla" söylüyor, arkasında ince saz. dev bir ekranda; eş zamanlı arkada duran bir heykel üzerine yüz projeksiyonu ile... istanbul'da bu iş vardı. ama şimdi tüm iş, ilk katın soundtrack'i oluyor...

10 yıllık bir retrospektif, o zamandan bugüne... catwalk videoları, eskizler, işler...

bedenin üzerindeki, ondan bağımsız birşey gibi değil, ona takılan birşey değil, onunla birşey. ve sadece onunla uğraşmıyor. çünkü yaptığı düşlediği her ne ise, bu ana, bu mekana ait değil. kendi mekanı, müziği, yerçekimi, kokusu, üretim yöntemleri var. bu yüzden sadece o "kıyafet" ile uğraşmıyor. onun mekanına dalıyor, onun algılanma biçimini video ile şekillendiriyor. buranın fizik kurallarında deneyimlenemeyecek olanı, deneyimlenmesini istediği ortamda o ortamı kuracak araçlarla var ediyor.

ama başka bir yere bakıyor; tam göremiyorum...

...başka bir yazının konusu olacak olan promenade planteé' de yürüyoruz. binaların cephelerine bakıyorum hızlı hızlı. bizde yeni uygulanmaya başlanan cepheler, çoktan eskimiş; kağıt üstünde "şöyle şeyler olsa" dediklerimiz denenmiş; kötüleri ( burda kişisel soru işaretli parantezler gerek tabi kişisel iyi kötülere dair ) elenmiş, sonrasında yenileri denenmiş... malzemeden, tasarımın dilinden zamanı okumak mümkün.

bizim coğrafyada, şimdi yeni yeni birikiyor herşey. para, ideoloji, gerilim, bilgi, iyi, kötü... çok hızlı, çok vahşi... ve sanırım böyle olması da doğal. ama sürece müdahale edilebilir.

bizde yeni yeni kopyalar yapılıyor, daha yeni yanılma aralığına giriliyor... ama her bir yapılan satacak...neye yarayacak, ne ifade edecek çok önemli değil bugün yapanlar için. en azından öyle görünüyor. ama bir ihtimal; zamandan bağımsız o doyma anı geldiğinde akıllı sorular sorulmaya ve talepler oluşmaya başlayacak her alanda.
böyle hayal ediyorum.

o zaman da cevaplar, o gün o sorulara maruz kalanlardan değil, o gün, o anı dahi geçmiş olanlardan gelecek. o yüzden doğrudan karşındakine değil, başka bir yöne, daha öteye bakmak lazım.

bu, bugün birşeyler yapacak olanların da karakteri tabi ki. gününe dair yaratıcı ve itici fikir ve eylemler, bugün bugünde değil, hep bugünün dışında, ileride, sağda, solda, başka bir yaratıcı üretim ve hayal aleminde bu andan başka birşeyler ile uğraşanlardan gelecek.

ancak o zaman...
hussein oralara da değil; oralardan bakıyor gibime geliyor.

lever du soleil

2011-08-01T03:33:00.002+03:00

uykunun kendi düzeni içinde bir yanıltıcılığı var, sahtekar bir alışkanlık...
aydınlığına, batmasına çok alışkın olunan güneşin; özellikle belli enlemler dışında yaşayanlar için, doğuşuna tanık olmak "garip" bir olay. alışıldık değil. ( alışıldık olsa bile sürekli, rutin değil çoğu yaşam için )

ama çeşitli şeylerden vazgeçersen ve yeterince beklersen görebilirsin.

08.11

2011-08-01T03:04:00.000+03:00

nobonLounge - Paris

2011-07-22T15:15:00.000+03:00

Uzun zamandır yapmıyorduk.
Zamanı gelmişti.
Bahane de var!
Parsons Creative Residency partisi!!
Tüm katılımcılar, tanıdıklar, tanımadıklar, sanatçılar, tasarımcılar...
Cuma Pont des Arts'ın üstünde buluşuyoruz...
Paris'te...
Ben gerçek ve parmak taçlarını ve tabi ki sarı balonlarımı getiriyorum. Yaratıcı katılımcılar da sürprizler yapacak! + Canlı müzik.
Herkes içeceğini ve hafif atıştırmalıklarını getirsin!
Herkes davetli...
...
We haven't done it for a long time.
Now, it's time.
And there is a strong reason for it!
Parsons Creative Residency party!
All participants of the program, people we know, we don't know, artists, designers...
We meet on friday on Pont des Arts...
In Paris...
I will bring the real size and finger size crowns, and yellow baloons ofcourse. Creative participants have surprises! + Live music.
Bring drinks and snacks with you!
Everyone is invited...
...
C’était long temps.
Et il est temps.
Il y a aussi une excuse forte!
La fete de Parsons Creative Residency!!
Toutes les participants, les peuples connus et inconnus, les artistes etc...
On se rencontre le Vendredi, au Pont des Arts...
A Paris...
J’amenerai les couronnes et les couronnes a doigt et les balons jaunes, bien sur.
Les participants creatives ont des suprises! + la musique vivant.
Amenez des boissons !

şaşırmıyorum.

2011-07-22T04:07:00.004+03:00

burada gezip dolaştıkça, bazı şeyleri anlamaya başlıyorum. türkiye'de öf pöf dediğim, neden böyle diye düşündüğüm şeyleri mesela. demokrasi, özgürlük gibi kavramlardan başlayıp, kentlere, mimarlığa, kaldırımlara ve daha da farklı şeylere inceltilebilecek pek çok kavramı ne kadar 'bedavaya' yaşadığımızı anlıyorum...cumhuriyet'in olumlu anlamda getirdiği ne varsa; bugün onlara ne kadar kolay, ucuza, çabalamadan bizim dediğimizi ve yok olma ihtimallerini görünce ne kadar çok boşa gürültü çıkardığımızı ama hiç ateşe atlamadığımızı anlıyorum...
özellikle son yirmi senede bir sonraki yirmi sene için hiç de çetin savaşlar verilmedi, bireylerin tetiklediği kitlelerce...

museé de la vie romantique'de geziyorum tesadüfen...1735'ten kalma planlar, peyzaj çizimleri. şöyle şeyler:

bugünün plan kesit görünüş ile kurulan anlatım dilinin aynısı, el çizimleri ile perspektifler, plan ve görünüş arasındaki ilişkiler, plandan perspektife dönüşen çizimler...

insan kendi yaşadığı çağın çok üstün olduğunu düşünür ya hep. geçmiş ya da geleceği düşünmek için bunlar kafaya gözden giren iyi fitiller oluyor; hızlı etkili.

1735'ten peyzaj teknik çizimi mi olur diyorum. oluyormuş. türkiye'de saray, köşk, kasr bahçeleri planları, bitki envanteri notları vs . var mı diye düşünüyorum. ya da sivil ya da saray mobilyaları üzerine araştırmalar vs.

şimdi hızlıca baktım, birşeyler var; daha da bakmak gerek...

o zaman bunlar üzerine düşünüp hayal kurma araç ve yöntemlerini geliştirince, bugün de geleceğe dair hayal kurma ve onları gerçekleştirme araçlarını yaratma tasasına düşülüyor haliyle...

anlatımın dizgisine göre ters işleyen sergilerle karşılaşmalarım, düşüncenin kurgusu gereği cite de l'architecture daki sergiyi tam da bu anlatım sırasına koyuyor.

geleceğe dair fikirler, verimli kent sergisinde...trocadero daki binaların yuksek tavanlı temelleri arasındaki galerilerin içinde tropik bitkiler...ışık ses, videolar herşey insanı havaya sokuyor, kapılıyorsun...

farklı ülkelerden, kentteki peyzajı yeniden düşünen projeler. illa beraber de değil. yanyanalıklarını anlamsız bulan fikirlerden, geleceğimiz olsun istiyorsak mutlaka beraber olmalarını düşünenlere kadar...

projeleri gördükten sonra, üst katta on, on iki kişi ile yapılmış röportajlar, kentin içinde doğaya peyzaja dair...yeşile gerek yok; iyi kentler yapmak için tasarımcılara ilk yıl biyoloji dersi verilmeli; kollektif bahçeler; kentlinin ruh halinin kente girmiş doğanın yalanını anlattığı...peyzaj mimarları, sosyologlar, yazarlar...
zaten bunlar üzerine böyle konuşulduğunda birşeyler oluyor; yoksa körlerin ve sağırların ortak düzenlediği partilerle değil...

bizden en vahşice çalınan, hayallerin gerçek olabileceğine dair inanç; sonra onu var etme yöntemlerinin yaratılabileceğine dair heves ve tartışma/araştırma/tartışma döngüsel güdüsü.

bunların olmadığı bir yerde de herşey ne kadar da yavan; herşey nasıl da öylesine elde edilmiş; ve bu sayede öylesine kolayca harcanabilecek durumda. çabalar ve mücadele nasıl da korkunç; bu yüzden verilmiş olan ne kadar zehirli olsa da yine de iyi!

tabi herşey çok kolay değil. düşünüyoruz biraz sağa sola bakıyoruz, Barış diyor ki, bugüne kadar yaklaşık 80 gazeteci cinayeti var, Osmanlı'nın sonundan bugüne kadar, sadece birkaçının faili biliniyor...nasıl da psikolojimizin ayarları ile oynanıyor. araştırmacı, farklının, alternatif doğrunun sesi olabilecek hırslı meraklı cesur görüşü ne olursa olsun, 80 insan desek, iyi bir araştırmacı gazeteci yazarın 40'lı yaşlarında verimli çağına ulaştığını düşünsek, zaten herhangi bir gelenek yerleşmeden mevcut jenerasyonun belleğinden böylesi bir uğraşı silmiş oluyorsunuz. inanılmaz...

daha mücadeleler verilmedi. daha ne alt kimlikler, ne özgürlükler, ne kavramlar, ne yaratılar, ne savaşlar keşfedilecek, kaybedilecek, kazanılacak, kurulacak, yapılacak...sith jedi çekişmesi gibi, kaç kez güce denge gelecek tarafların niyetlerinin erdemine bakılmadan, kaç napolyon, kaç devrim, kaç barikat...
biçimlerini de mücadelesini seçtiğin hayalin karakteri bugün belirleyecek. yarın onlar olurken değil...

Yokben

2011-07-19T16:16:00.001+03:00

bakış

2011-07-19T13:39:00.000+03:00

bazen buradaki göçmenlerin gözünde bir bakışa denk geliyorum. özellikle yaşlı olanlarda. çekingen, kendini korumaya alan..
katlanması zor olsa gerek; çünkü hissettiriyorlardır...
tahmin ediyorum.

k.05

2011-07-13T15:27:00.001+03:00

Published with Blogger-droid v1.6.8

parsons in dergisinde

2011-07-13T13:51:00.002+03:00

Ara guler orhan pamuk ve cartier bresson...fotografin asla tekrarlanmayacak, geri gelmeyecek bir ani, yasama benzemez bir sekilde dondurmasi uzerine bir makale...
The photographs depict sights from everyday life in istanbul...

kuratoryal deneme03

2011-07-13T12:56:00.001+03:00

Published with Blogger-droid v1.6.8

kuratoryal deneme02

2011-07-13T12:55:00.001+03:00

Published with Blogger-droid v1.6.8

kuratoryal deneme

2011-07-13T12:53:00.001+03:00

Published with Blogger-droid v1.6.8

la magie

2011-07-10T22:59:00.002+03:00

sadece bulaşık olup, şansını çok da düşünmeden, ama hep iyi şeyleri ufacık da olsa umarak, dilini bilmediğin bir sofraya konuk olacaksın; ki orada tanıştığın büyülü insanlar seni büyülü şeylere kışkırtabilsinler.

bugün paris'in o meşhur operasına, palais garnier'e oyuncu kapısından girdim.
Emma, paris balesindeki bir balerin olarak, ilk denemede kapıda çok dil döküp, içeride devam eden operanın sonlarına doğru gezme izni kopartmasına rağmen, o vakit gelişimizde de kapıda zorlandık. tavırlarından klas gibi görünen ama belindeki bir çok anahtardan idare amiri gibi bir adam olduğu anlaşılan kişi, pazarlıklar sonunda sıkı bir 30 dk sınırı koyarak bizi içeriye bıraktı.

koşmaya başladık...
iki üç küçük kapı ve anlamadığım yönelimler sonunda, acayip süslü bir ısınma salonuna vardık. her yer aynalar ve ve süslü altın yaldızlı kabartmalarla dolu. sahneye çıkmadan önce burada ısınılırmış, erkekler de tepedeki garip dar balkondan balerinleri izlerlermiş. bak sen..

hişt, işaretli hızlı adım yürüyüşün sonundaki kapıdan geçince, girdiğimiz andan itibaren duyduğum opera müziğinin içeriye yapılan bir kayıt yayını olmadığını, aksine şu an bir operanın devam ettiğini anladım. ki bunu anladığım an kendimi solist ile aynı hizada ama sahne arkasının karanlığında buldum.
sahnedeki kıyafetlere tezat yanımda operayı dijital ekranlardan izleyen kulaklıklı adamlar vardı. kısık sesle konuşmaya kapıları açıp kapamaya izin var...

çok kısa orda kalıp içerilere girdik, sağda solda sırasını bekleyen oyuncular ve yedekler...ve bir kapının ardında dönem kıyafetleri içinde ordan oraya dolaşan ve merdivenlerde geniş geniş oturan ve şakalaşan aktör ve aktristler.

bir yük asansörü ile en üst kata çıktık.
bir kapıdan geçip, o dev binanın dışarıdan görünen kubbesinin içindeki dev çalışma stüdyosuna girdik.

bu salonun sahnesi eğimliymiş, o yüzden balerin ve baletler alışsınlar diye çalışma alanı da eğimli.
fotoğrafta sağda ufacık biz. mekanın boyutu hakkında fikir verir sanırım.
sonra pencerelerden birine yaklaşıyoruz.

koca pencere o. aşağıdan görünen o kubbe çevresi küçük delikler işte. buradan görünen ise şöyle birşey. sihir gibi..

buradan, en eski prova stüdyolarına gidiyoruz. ama sürekli, mecburen koşuyoruz. alt katlara inip, herkesin gezmesine açık alana çıkıyoruz. dolandığımız alan locaların olduğu katlar, opera devam ediyor.
hop bir locaya dalıyoruz. merdivenler gıcırdıyor, ben çekiniyorum, Emma buralar benim sayılır tatlı gururu ve rahat kontrollü hali ile fazla olmayan ağırlığıyla tahtaları fazla gıcırdatmadan içeri girip çıkıyor.
hız, saraylarla karşılaştırılabilecek bir aynalı salonda azalıyor. biraz sakin yürüyoruz. kraliyet için yapılmış bir galeri...kendisi çok ağır süslü, sonlarındaki kubbeli küçük holler ve tavanları çok daha güzel.

bu yukarıdaki resim, o şaşalı salondan.
sonra hızla yine aşağıya doğru inip, girilmez diyen kadife iplerin arkasına hızla geçip, bizi durduran genç smokinli görevlilere baleden olduğumuzu söyleyip ilerliyoruz. mermer bir salon, aynalar...

garip bir kapıdan, daha da aşağılara doğru gidiyoruz. sen müzikle ilgileniyorsun değil mi deyip kapıdan içeri dalıyor, orkestra çukurunun altına iniyoruz. sahnenin altındaki dev derin galerilere döşeme oluşturan delikli metal plakalarda onun kadar rahat yürüyemiyorum haliyle, ses yapmak sorun olur mu olmaz mı anlam veremediğimden...

daha da aşağılara gidip, salon ilk yapıldığında kullanılan sahneyi yukarı aşağı hareket ettirmeye yarayan çarkların yanından geçiyoruz, her bir katta varlar. gemilerde kullanılan döneminin teknolojisiymiş o yüzden tiyatroya da o terimlerle girmiş.

en alt kat...gerçekten zemin, döşemenin altında su var ve havuz gibi bir alan...içinde balıklar...

kubbenin tam altında, tüm planın tam orta noktası olan, tam merkeze yani çekirdeğe varıyoruz dehlizlerde dolanarak. herşeyin başladığı yer burası diyor.

senede iki kere temizlenen bu dehlizlerde, enteresan partiler yapılıyormuş...
hızlıca yukarı çıkıyoruz.
koşarak kapıya varıyoruz, tam 30 dk.

bizi içeriye almamak için uğraşan ve saat kısıtlaması veren adam, orada yok.
göz devirerek kapıdan çıkıyoruz.